ಬುಧವಾರ, ಜನವರಿ 15, 2014

ಆ ಉತ್ತರಾಯಣ ಪುಣ್ಯಕಾಲ ದಿನದಂದು

ಆ ಉತ್ತರಾಯಣ ಪುಣ್ಯಕಾಲ ದಿನದಂದು

ಭೀಷ್ಮರಿಗೆ ಮಾನವಜನ್ಮದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಕೊಡುವ ಆ ಉತ್ತರಾಯಣ ಪುಣ್ಯದಿನ ಬಂದೊದಗಿದ ಕೂಡಲೆ ಪಾಂಡವರು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣನನ್ನೂ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಗಂಧಪುಷ್ಪಧೂಪದೀಪಗಳನ್ನೂ ರತ್ನಾಭರಣಗಳನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ರಣರಂಗದಲ್ಲಿ ಭೀಷ್ಮರು ಶರಶಯ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೆಡೆಗೆ ನಡೆದರು. ಅವರೊಡನೆ ಕುಂತಿ ಗಾಂಧಾರಿ ದ್ರೌಪದಿ ಸಾತ್ಯಕಿ ವಿದುರ ಯುಯುತ್ಸು ಮೊದಲಾದವರೂ ಹೊರಟರು.

ಭೀಷ್ಮರ ಸುತ್ತಲೂ ವ್ಯಾಸ ಪರಾಶರ ನಾರದರೇ ಮೊದಲಾದ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠರು ನೆರೆದಿದ್ದರು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಅಜ್ಜನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, “ದೇವ, ನಾನು ಪಾಂಡವನಾದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ. ನನ್ನ ಸಹೋದರರನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರನ್ನೂ ಕರೆತಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ಇಡೀ ಹಸ್ತಿನಾವತಿಯೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಕೃಷ್ಣರೂ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುಎಂದನು. ಭೀಷ್ಮರು ಕಣ್ತೆರೆದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನೋಡಿ, “ಮಗು, ಈ ಸಮಸ್ತರ ಜೊತೆಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಉತ್ತರಾಯಣ ಬಂದಿತಲ್ಲವೆ! ಇಂದಿಗೆ ನಾನು ಶರಶಯ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ  ಐವತ್ತೆಂಟುದಿನವಾದರೂ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಾದ  ಹಾಗಿದೆ.  ಈಗ ಪುಣ್ಯಕರವಾದ  ಮಾಘಮಾಸ ಹುಟ್ಟಿದೆ!  ನಾನು ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಡುವ ಕಾಲ ಸನ್ನಿಹಿತವಾಯಿತು!ಎಂದರು.

ಆಮೇಲೆ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ, “ಮಗನೇ, ನಿನಗೆ ರಾಜನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ತಿಳಿದಿವೆ. ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ವಿವೇಕಿಯಾದ ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಸಾವಿಗೆ ಶೋಕಿಸಬಾರದು. ಪಾಂಡವರು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ; ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೊಡನೆ ಸುಖವಾಗಿರುಎಂದರು. ನಂತರ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ಕೃಷ್ಣನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಳಿತು. ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ತರಿಸಿ ಅವುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, “ಕೃಷ್ಣಾ, ನೀನು ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆಲ್ಲ ಈಶನು. ಪುರುಷನೆನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನೀನೇ ವಿಶ್ವದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು. ನೀನೇ ಪರಮಾತ್ಮನು. ನಿನ್ನ ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ನನಗಿನ್ನು ಮನುಷ್ಯಶರೀರವನ್ನು ತೊರೆದು ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೊರಡಲು ಅಪ್ಪಣೆಕೊಡು. ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಉತ್ತಮ ಗತಿ ದೊರೆಯಲಿಎನ್ನಲು, ಕೃಷ್ಣನು ಅವರಿಗೆ ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸಿ, ಅನಂತರ, “ದೇವವ್ರತ, ನಿನ್ನ ನಿಜಧಾಮಕ್ಕೆ ಇನ್ನು ನೀನು ಹೊರಡು. ಹೋಗಿ ವಸುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಕೋ. ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನಂತೆ ನಿನಗೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ. ಮೃತ್ಯುವು ಸೇವಕನಂತೆ ನಿನ್ನ ಆಣತಿಗಾಗಿ ಕೈಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿರುವನು. ನೀನು ಅವನನ್ನು ಕರೆಯಬಹುದುಎಂದನು.

ಆಗ  ಭೀಷ್ಮರು ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಅಪ್ಪಣೆಕೊಡಿ; ಸತ್ಯನಿರತರಾಗಿರಿ; ಸತ್ಯವೇ ದೊಡ್ಡ ಬಲ; ಆತ್ಮ ಸಂಯಮವುಳ್ಳವರಾಗಿಯೂ, ಅಹಿಂಸಾಪರರಾಗಿಯೂ ಧರ್ಮಶೀಲರಾಗಿಯೂ ತಪೋನಿಷ್ಟರಾಗಿಯೂ ಇರಿ!ಎಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೈಮುಗಿದು, ಸ್ಥಿರರಾಗಿ ಶ್ವಾಸಧಾರಣೆ ಮಾಡಿದರು.  ಪ್ರಾಣವು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತ ಬಂತು.  ಅದು ಯಾವ ಯಾವ ಅಂಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಆಯಾ ಅಂಗದಿಂದ ಚುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಬಾಣಗಳು ಬಿದ್ದುಹೊಗುತ್ತಿದ್ದುವು.  ಹೀಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮೈಯಿನ ಬಾಣಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಿದ್ದುಹೋದುವು.  ಪ್ರಾಣವು ನೆತ್ತಿಯನ್ನು ಒಡೆದುಕೊಂಡು ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಮಾಯವಾಯಿತು.  ಆಗ ದೇವದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದುವುಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು.  ತಂಪಾದ, ಸುಗಂಧಪೂರಿತ ಗಾಳಿಯು ಬೀಸಿತು. ಭೂಮಿಯು ಪ್ರಶಾಂತವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸೂ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು.

ಶರಗಳ ಸಮೇತವಾಗಿ ಅವನ ಶರೀರವನ್ನು ಗಂಧದ ಚಿತೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಯುಧಿಷ್ಠಿರನೂ ವಿದುರನೂ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದರು. ಯುಯುತ್ಸು ಶ್ವೇತಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸಾಮಗಾನ ಮಾಡುತ್ತಿರಲು, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಚಿತೆಗೆ ಅಗ್ನಿಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿದನು. ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಚಿತಾಭಸ್ಮವನ್ನು ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಿದರು. ಗಂಗೆಯು ಮೇಲೆದ್ದು ಬಂದು, “ಭಾರ್ಗವನನ್ನೂ ಸೋಲಿಸಿದ ವೀರನಾದ ನನ್ನ ಮಗು ಶಿಖಂಡಿಯಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಲಟ್ಟನು. ನನ್ನೆದೆಯು ಇನ್ನೂ ಒಡೆಯದಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ಕಲ್ಲಿನದೇ ಇರಬೇಕುಎಂದು ಗೋಳಿಟ್ಟಳು. ಕೃಷ್ಣನು ಅವಳನ್ನು ಕುರಿತು, “ತಾಯಿ, ಸಮಧಾನಮಾಡಿಕೊ. ನಿನ್ನ ಮಗನು ವಸುಗಳನ್ನು ಸೇರಿರುವನು. ಅವನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾನವನಲ್ಲ.  ದೇವಿ ಅವನನ್ನು ಬೀಳಿಸಿದವನು ಅರ್ಜುನ; ಶಿಖಂಡಿಯಲ್ಲ.  ನಿನ್ನ ಮಗನನ್ನು ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಂದರೂ ಕೊಲ್ಲಬಲ್ಲರೇಅವನು ತಾನಾಗಿ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ವಸುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡವನಮ್ಮಾ!  ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಕಟಪಡಬೇಡ!ಎಂದು ಅವಳ ದುಃಖವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿದನು.  ಅನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಆಕೆಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ  ಹೊರಡಲು ಆಕೆಯ ಅಪ್ಪಣೆಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡರು.   ಗಂಗಾದೇವಿಯೂ ನೀರಿಗೆ ಇಳಿದು ಅಂತರ್ಧಾನಳಾದಳು.   ನದಿಯು ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಹರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶೋಕಸಂತೋಷಗಳೆರಡೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿರಲು, ಎಲ್ಲರೂ ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.

(ಆಧಾರ: ಪ್ರೊ. ಎ. ಆರ್. ಕೃಷ್ಣಶಾಸ್ತ್ರೀ ಅವರ ವಚನಭಾರತ ಮತ್ತು ಡಾ. ಹೆಚ್. ರಾಮಚಂದ್ರಸ್ವಾಮಿ ಅವರ ಮಹಾಭಾರತ ಕಥಾಸಂಗ್ರಹ)

Tag: Uttarayana Punya Kaaladandu

ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳಿಲ್ಲ: