ಸೋಮವಾರ, ಮಾರ್ಚ್ 3, 2014

ಶ್ರೀ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು

ಶ್ರೀ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು

ಇಂದು ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರ 181ನೇ ಜನ್ಮದಿನೋತ್ಸವ.    ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ದೇವರನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಹೇಳಿದ ಅಪೂರ್ವವ್ಯಕ್ತಿಯಾದ ಪರಮಹಂಸರನ್ನು  ನಾಸ್ತಿಕ / ಆಸ್ತಿಕರೆಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ  ಪ್ರಾಜ್ಞರೆಲ್ಲರೂ ಮನುಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದಾರೆ.  ಕಾರಣ ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಭೋಧನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದವರಲ್ಲ.  ತಮ್ಮ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಕಂಡು ಅದನ್ನು ಯಾವುದೇ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣಗಳಿಲ್ಲದೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಬಂದವರಿಗೆ ಮಗುವಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉಣಬಡಿಸಿದವರು.

ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಮನೆಯವರು ತುಂಬಾ ಬಡತನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಅವರು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಳಿಕಾದೇವಿಯ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪೂಜಾರಿಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು.  ಜಗನ್ಮಾತೆಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಈ ಯುವಕ ಪೂಜಾರಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಉತ್ಕಟವಾಗಿ ಉದ್ದೀಪನವಾಯಿತು.  ಇದರಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನದ ಪೂಜಾದಿಗಳನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಮಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ.  ಅನಂತರ ಅವರು ಪೂಜಾಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹೊರಗಿದ್ದ ಒಂದು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತನ್ಮಯರಾಗತೊಡಗಿದರು.  ಅವರಿದ್ದ ಕಾಡು ಗಂಗಾನದಿಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿತ್ತು.  ಒಂದು ದಿನ ನದಿಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಗುಡಿಸಲನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಬೇಕಾಗುವ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳೆಲ್ಲ ತೇಲುತ್ತ ಇವರ ಕಾಲಿನ ಹತ್ತಿರವೇ ಬಂದುವು.  ಇದರಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು.  ಅಲ್ಲೇ ಅವರು ದೇವರಿಗಾಗಿ ಅತ್ತರು.  ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು.  ಜಗನ್ಮಾತೆಯ ವಿನಾ ಮತ್ತಾವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ದೇಹದ ರಕ್ಷಣೆಯ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಮರೆತರು.  ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅವರ ನೆಂಟರೊಬ್ಬರು ಊಟ ಕೊಟ್ಟು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.  ಅನಂತರ ಒಬ್ಬ ಸಂನ್ಯಾಸಿನಿ ಇವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು.  ಇವರಿಗೆ ಯಾವ ಯಾವ ಗುರುಗಳು ಬೇಕಾಗಿದ್ದರೋ ಅವರೆಲ್ಲಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.  ಇವರು ಹುಡುಕಿಕೊಂದು ಹೋಗದೆ ಇದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಧರ್ಮದಿಂದಲೂ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಸಾಧು ಪುರುಷರು ಬಂದು ಇವರಿಗೆ ಬೋಧಿಸತೊಡಗಿದರು.  ಆದರೆ ಇವರು ಮಾತ್ರ ತಾಯಿಯನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.  ಇವರಿಗೆ ತಾಯಿಯೇ ಸರ್ವಸ್ವವಾಗಿದ್ದಳು.

ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತು ವರುಷವಾದಾಗ ಬೋಧಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.  ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.  ಅವರ ಬೋಧನೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದವರು ಅವರ ಬಳಿಗೇ ಬರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದಿದ್ದರು.  ಹಿಂದೂಗಳ ಪದ್ಧತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಇವರು ಇನ್ನೂ ಯುವಕರಾಗಿದ್ದಾಗ ಇವರ ಮನೆಯವರು ಐದು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಇವರ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದ್ದರು.  ಹುಡುಗಿಯಾದರೋ ಮದುವೆ ಆದಮೇಲೆ ದೂರದ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದಳು.  ಆಕೆಗೆ ತನ್ನ ಗಂಡ ಎಂಥಾ’ ಪ್ರಚಂಡ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರುವನು ಎಂಬ ವಿಷಯವೇ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಸತಿಗೆ ಪ್ರಾಪ್ತವಯಸ್ಸಾದಾಗ ಗಂಡ ಆಗಲೇ ಭಗವದ್ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾಗಿದ್ದ.  ಈಕೆ ಕಾಲುನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಡನಿದ್ದ ದಕ್ಷಿಣೇಶ್ವರಕ್ಕೆ ಹೋದರು.  ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣರನ್ನು ನೋಡಿದರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅವರು ಎಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವರು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡರು.  ಏಕೆಂದರೆ ಆಕೆಯೇ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು.  ಪರಿಶುದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು.  ಗಂಡನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಲು ಬಯಸಿದರೇ ಹೊರತು ಎಂದಿಗೂ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಸೆಳೆಯಲು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ.  ಇಂತಹ ಮಹಾನ್ ತ್ಯಾಗಮಯಿ ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಪತ್ನಿ ಮಾತೆ ಶ್ರೀಶಾರದಾದೇವಿಯವರು.

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಬಂದದ್ದು ಇಂದಿನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬೋಧಿಸುವುದಕ್ಕೆ.  ಅದು ಧ್ವಂಸಕಾರಿಯಲ್ಲ.  ನಿರ್ಮಾಣಕಾರಿ.  ಅವರು ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಹೊಸ ಹೊಸ ವಾಸ್ತವಾಂಶಗಳನ್ನು ಪಡೆದರು.  ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾದ ಧರ್ಮ ದೊರಕಿತು.  ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ನಂಬುಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.  ನೋಡುಎನ್ನುವುದು.  ನೀವು ಅದೇ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಅದೇ ದರ್ಶನ ದೊರಕುವುದು.  ದೇವರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೊರಕುವನು.  ಸೌಹಾರ್ದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯ.  ಶ್ರೀ ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಬೋಧನೆಯೇ ಹಿಂದೂಧರ್ಮಸಾರ.  ಅದು ಅವರಿಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದದ್ದೇನೂ ಅಲ್ಲ.  ಅದು ತಮಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದದ್ದು ಎಂದೇನೂ ಅವರು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.  ಹೆಸರು ಕೀರ್ತಿಗೆ ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಆಶಿಸಿದವರಲ್ಲ

ಶ್ರೀ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರ ಕಥೆಯೆಂದರೆ ಜೀವಂತ ಧರ್ಮವೇನೆಂಬುದರ ಕಥೆಯಾಗಿದೆ.  ಅವರ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆ  ದೇವರನ್ನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮುಖಾಮುಖಿ ನೋಡಲು ಸಹಾಯಮಾಡುತ್ತದೆ.  ಅವರ  ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನೋದಿದವರೆಲ್ಲರಿಗೆ  ದೇವನೊಬ್ಬನೇ ಸತ್ಯ, ಉಳಿದುದೆಲ್ಲವೂ ಮಾಯೆ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಖಂಡಿತಕ್ಕೂ ಮೂಡದಿರದು.  ಅವರ ಮಾತುಗಳು ವಿದ್ವಾಂಸರ ಉಪನ್ಯಾಸಗಳಿಂತಿರದೆ ಜೀವನದ ಹಾಳೆಗಳೇ ಆಗಿವೆ.  ಆದುದರಿಂದ ಅವುಗಳ ಪರಿಣಾಮ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದಂತೆ.  ಇಂದಿನ ಸಂಶಯಗ್ರಸ್ತ ಆವರಣದಲ್ಲಿ, ಅನೇಕರು ಯಾವ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆದರ್ಶವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ, ಅವರ ಬದುಕಿಗೆ ಬೆಳಕನ್ನು ತೋರಿ, ಶಾಂತಿ ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದವರು ಅವರು.  ಅವರ ಜೀವನವು ಅಹಿಂಸೆಯ ಪಾಠವೂ ಆಗಿದೆ.  ಅವರ ಪ್ರೇಮವೂ ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಸೀಮಿತವಾಗದ ಅನಂತ ಪ್ರವಾಹವಾಗಿತ್ತು”  ಇದು ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರ ಬಗ್ಗೆ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಮಾತು.

ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ಕೇಳಿರುವ ಕಥೆ ನನ್ನ ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಪ್ತವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.  ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಬಳಿ ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬರು  ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು, “ಪೂಜ್ಯರೇ ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಬೆಲ್ಲ ತಿನ್ನುವ ಅಭ್ಯಾಸವಿದೆ,  ತಾವು ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಬೇಕು” ಎಂದು  ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರಂತೆ.  ತಂದೆ -  ಮಗ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಂಡ ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ, ಇದಕ್ಕಾಗಿ ದಯವಿಟ್ಟು ನಾಳೆ ಬನ್ನಿ ಅಂದರು.  ಮಾರನೆಯ ದಿನ ತಂದೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಂಡ ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕುರಿತು, “ಮಗು ಬೆಲ್ಲ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುಎಂದರು.   ಹುಡುಗ ಭಕ್ತಿಯೆಂದ ಹೇಳಿದ, “ತಮ್ಮ ಅಪ್ಪಣೆ ಪೂಜ್ಯರೆ.

ವಿಸ್ಮಿತ ಭಕ್ತಿಭಾವದಲ್ಲಿ ಪ್ಹುಳಕಿತನಾದ ಆ ಹುಡುಗನ ತಂದೆಪೂಜ್ಯರೇ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಂದೇಹ - ತಾವು ಈ ಮಾತನ್ನು ನೆನ್ನೆಯೇ ಏಕೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕುತೂಹಲವಾಯಿತು ಎಂದ.  ಪರಮಹಂಸರು, ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು, “ನಾನೂ ಬೆಲ್ಲ ತಿನ್ನುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.  ಅದನ್ನು ಬಿಡುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಿನ ಬೇಕಾಯಿತು!”.  ತಾವು ಮಾಡದಿದ್ದುದನ್ನು ಪೂಜ್ಯರು ಎಂದೂ ಭೋಧಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಓಶೋ ಅವರ ಬರಹವನ್ನು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಓದಿದಾಗ ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಹೃದಯ ಸಂವೇದನೆ (compassion ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದು ಸರಿಯಾದ ಪರ್ಯಾಯವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ)ಯ  ಕುರಿತಾದ ಘಟನೆಯ ವಿವರಣೆ ಇತ್ತು.  ಶ್ರೀ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ಒಮ್ಮೆ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಪಯಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.  ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಪೂಜ್ಯರು ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯಬೇಡಿ, ನನಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಚೀರಲಾರಂಭಿಸಿದರು.  ದೋಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದವರು, ಗಾಭರಿಯಿಂದ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದರು.  ನಿಮ್ಮನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಪ್ರಲಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿರಾಮಕೃಷ್ಣರು ನುಡಿದರು   ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.  ಆಚೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೆಲವರು ತುಂಬಾ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ”.  ಹಲವು ಸಮಯದ ನಂತರ ದೋಣಿ ದಡ ಸೇರಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಾತನನ್ನು ಹಣ್ಣಾಗುವಂತೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಘಟನೆ ಪಯಣಿಗರನ್ನು ಮೂಖರನ್ನಾಗಿಸಿತು.

ಒಬ್ಬರು ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿದರು, “ಪಾಪವೆಂಬುದು ಸತ್ಯವೇ, ಸುಳ್ಳೇ?, ಅದು ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆಯೇ?”  ರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು, “ಒಂದು ಸರ್ಪದಲ್ಲಿ ವಿಷವಿರುವಂತೆ ಅದು ದೇವರಲ್ಲೂ ಇದೆ.  ಅದು ವಿಷ.  ಅದು ನಮಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ದೇವರಿಗಲ್ಲ” . 

ಧಾರ್ಮಿಕ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಚರ್ಚೆ ಮತ್ತು ಪ್ರವಚನಗಳು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ದೇವರನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ಅವಶ್ಯಕ.  ದೈವಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ನಂತರ ಅವು ಮೌನವಾಗುತ್ತವೆ.  ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಒಂದು ಸಾದೃಶವನ್ನು ನೀಡಿದರು.  ಒಂದು  ಪುಷ್ಪದಿಂದ ಮಧುವನ್ನು ಹೀರಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವವರೆಗೆ ದುಂಬಿ ಸುಂಯ್ ಗುಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.  ಹೀರುವಿಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನಂತರ ಅದರ ಸದ್ದು ಅಡಗುತ್ತದೆ.    

ಒಂದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಕೆಡುಕನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಬೇಕೆಂದೂ ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದೂ ಒಮ್ಮೆ  ವಿವರಣೆ ಕೊಟ್ಟರು.  ಒಳ್ಳೆಯತನವೆಂದರೆ ಕೆಡುಕನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವುದು ಎಂದಲ್ಲ.  ಈ ಕುರಿತು ಹುಡುಗರು ತಮ್ಮ ದನಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಮೈದಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಭಯಂಕರ ವಿಷ ಸರ್ಪದ ಕತೆಯೊಂದನ್ನು ಅವರು  ಹೇಳಿದರು.  ಆ ದನ ಕಾಯುವ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಆ ಹಾವನ್ನು ಕಂಡರೆ ಹೆದರಿಕೆ.  ಒಂದು ದಿನ ಒಬ್ಬ ಸಂನ್ಯಾಸಿ ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಾದುಹೊಗುತ್ತಿದ್ದರು.  ಆ ಹುಡುಗರು ಆ ವಿಷಸರ್ಪದ ಬಗ್ಗೆ ಆತನಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದರು.  ತಾನು ಆ ಸರ್ಪವನ್ನು ತನ್ನ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸೌಮ್ಯಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿ ಆತ ಹೇಳಿದರು.  ಆ ಸರ್ಪವು ಹೆಡೆಯೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಆತನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ಆತ ಮಂತ್ರಪಠನ ಮಾಡಿದರು, ಸರ್ಪವು ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಅವರ ಕಾಲಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು.  ಅವರು ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ನೀಡಬಾರದು ಮತ್ತು ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅದಕ್ಕೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದರು.  ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ಸರ್ಪವು ತುಂಬಾ ಸೌಮ್ಯ ವರ್ತನೆ ತೋರಲಾರಂಭಿಸಿತು.  ದನಕಾಯುವ ಹುಡುಗರು ಅದು ಸೌಮ್ಯವಾದುದನ್ನು ಕಂಡು ಅದರೆಡೆ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ತೂರಿ ಹಿಂಸಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು.  ತಾನು ವಾಪಸಾಗುವಾಗ ಆ ಸಂನ್ಯಾಸಿ ಆ ಸರ್ಪವನ್ನು ಕಂಡರು.  ಅವರು ಅದನ್ನು ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ನಿಶ್ಯಕ್ತನಾಗಿದ್ದೀಯೇ? ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.  ಅದು ತಾನು ಹೇಗೆ ಸೌಮ್ಯವಾದೆ, ಅದರಿಂದ ಹೇಗೆ ತೊಂದರೆಗೆ ಒಳಗಾದೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿತು.  ಆಗ ಸಂನ್ಯಾಸಿ ಹೇಳಿದರು:  ದೇವರು  ಸೃಷ್ಠಿ ಮಾಡಿರುವ  ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕಚ್ಚಬೇಡ ಎಂದು ನಿನಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದೆನೇ ಹೊರತು, ನಿನ್ನನ್ನು ಜನರು ಹಿಂಸಿಸುವಾಗ ಹೆಡೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಭುಸುಗುಟ್ಟಬೇಡವೆಂದು ನಾನೇನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ?”

ಒಂದು ದಿನ ಹಲವು ಬೆಸ್ತರು ಮೀನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು.  ಒಂದು ಹದ್ದು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಬಂದು ಒಂದು ಮೀನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹಾರಿಹೋಯಿತು.  ಸುತ್ತಲೂ ಅನೇಕ ಕಾಗೆಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.  ಅವು ಮೀನಿಗಾಗಿ ಹದ್ದನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದವು.  ಹದ್ದು ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನೆಡೆಗೆ ಹಾರಿತು.   ಕಾಗೆಗಳೂ ಅದನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದವು.  ಅದು ಉತ್ತರ, ಪೂರ್ವ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮಗಳೆಡೆಗೆ ಹಾರಿತು, ಕಾಗೆಗಳು ಅದನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದವು.  ಗಾಬರಿಯಿಂದ, ಅದು ಆ ಕಡೆ, ಈ ಕಡೆ ಹಾರುವುದರಲ್ಲಿ, ಅದು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಮೀನನ್ನು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತು.  ಕಾಗೆಗಳು ಹದ್ದನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮೀನಿನೆಡೆಗೆ ಹೊರಟವು.  ಈ ಹಾಳು ಮೀನಿನಿಂದ ನಾನು ಇಷ್ಟು ಹಿಂಸೆ ಪಡಬೇಕಾಯಿತು.  ಅದು ತಪ್ಪಿ ಹೋಗಿದ್ದು, ನನಗೆ ಈಗ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆಎಂದುಕೊಂಡಿತು ಹದ್ದು.  ಶ್ರೀ ರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಎಲ್ಲ ಸಂಕಟಗಳಿಗೂ ಆಸೆಯೇ ಮೂಲ.  ಮನುಷ್ಯ ಅಧಿಕಾರ, ಹಣ, ಇದು, ಅದು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಯಸುತ್ತಾನೆ.  ಅಸೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಸಂತೋಷ ತಾನಾಗಿಯೇ ಬರುತ್ತದೆ.  ಆಸೆಯನ್ನು ತೊರೆಯಿರಿ ಮತ್ತು ಅನುಕಂಪ ತೋರಿಸಿಎಂದು ಉಪದೇಶಿಸಿದರು.

ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಬಾಹ್ಯ ತೋರ್ಪಡಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸ್ಥೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಯಾವುದು ಹೃದಯಾಂತರಾಳವನ್ನು ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅದರಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರ ನಿಶ್ಚಿತ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಾಗಿತ್ತು.  ಇದಕ್ಕೆ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ  ಇಬ್ಬರು ಗೆಳೆಯರ ಕಥೆ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಿರೂಪಣೆಯಾಗಿದೆ.  ಇಬ್ಬರು ಗೆಳೆಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಸಹವಾಸದ ವಿನೋದಕ್ಕೆ ಹೊರಟನಂತೆ.  ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಹೇಳಿದ ನಾನು ಬರುವುದಿಲ್ಲಪ್ಪ.  ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಪುರಾಣ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ”.  ಪುರಾಣ ಕೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಹೋದವ ಅಯ್ಯೋ ನಾನು ಎಂಥಹ ವಿನೋದಮಯ ಅವಕಾಶ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆಎಂದು ಕಳವಳಕ್ಕೀಡಾದ.  ವಿನೋದಕ್ಕೆ ಹೋದವನಿಗೆ ವಿನೋದದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅಯ್ಯೋ ನಾನು ಪುರಾಣ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗದೆ ಭಗವಂತನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದಿಂದ ವಂಚಿತನಾದೆನೆಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಪರಮಾತ್ಮನ ಕುರಿತಾದ ವ್ಯಾಕುಲತೆ ತುಂಬಿಹೋಗಿತ್ತು”.  ಪರಮಹಂಸರು ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.  ನಮ್ಮ ಆಂತರ್ಯ ಏನು ಬಯಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ.  ಬಾಹ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲ. 

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮವನ್ನು ಕ್ಲಿಷ್ಟತೆಯ ಪರಮಾವಧಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕ್ಲಿಷ್ಟ ಕಾನೂನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಕಾನೂನು ತಜ್ಞರನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿರುವಂತೆ ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿಯನ್ನೇ ನಾವು ನಿರ್ಮಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಎನಿಸದಿರದು.  ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ಹೇಳಬೇಕಾದದ್ದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಾಟುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ ವೈರಾಗ್ಯ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರು ಕೊಡುವ ಕಥಾನಕ ಮನಮುಟ್ಟುವಂತದ್ದು.  ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ತೀವ್ರ ವೈರಾಗ್ಯದ ಸಂಬಂಧವಾಗಿ ಒಂದು ಕತೆ ಕೇಳು.  ಒಂದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು.  ರೈತರು ಬಹಳ ದೂರದಿಂದ ನೀರು ತರಲು ಕಾಲುವೆ ತೋಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು.  ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೇ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪಶಾಲಿ.  ಒಂದು ದಿನ  ನದಿಯಿಂದ ಜಮೀನಿನವರೆಗೆ ಕಾಲುವೆ ತೋಡಿ ನೀರು ತರುವವರೆಗೆ ಹಿಡಿದ ಗುದ್ದಲಿಯನ್ನು ಬಿಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದಾಗಿ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಮಾಡಿಕೊಂಡ.  ಅಗೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಮಾಡಿದ.  ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಆಯಿತು.  ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆ ಇಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಿದಳು.  ಮಗಳು ಬಂದು ಹೇಳಿದಳು:  ಅಪ್ಪಾ, ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಸಮಯವಾಗಿದೆ.  ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಸ್ನಾನ ಮಾಡು’.  ಆತ ಗುಡುಗಿದ:  ಹೋಗು ಇಲ್ಲಿಂದ!  ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ.’  ಹಾಗೆಯೇ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ  ಒಂದು ಗಂಟೆಯಾಯಿತು.  ಇನ್ನೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾನೆ.  ಸ್ನಾನದ ಯೋಚನೆಯೇ ಇಲ್ಲ.  ಬಳಿಕ ಹೆಂಡತಿ ಬಂದು ಹೇಳಿದಳು:  ಇನ್ನೂ ನೀವು ಸ್ನಾನವನ್ನೇ ಮುಗಿಸಿಲ್ಲವಲ್ಲಅಡಿಗೆಯೆಲ್ಲಾ ಆರಿಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾ ಇದೆ.  ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದರೂ ನಿಮ್ಮದು ಹಿಡಿದದ್ದೇ ಹಠ.  ಉಳಿದುದನ್ನು ನಾಳೆ ಮಾಡಿದರಾಯಿತು.  ಈಗ ಬಂದು ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಆಮೇಲೆ ಕೆಲಸಮಾಡಿ.’  ಆಕೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಯ್ದ:  ನಿನಗೇನು ಬುದ್ಧಿ ಎಂಬುದು ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಇಲ್ವಾಮಳೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.  ಬೆಳೆಯೆಲ್ಲಾ ಒಣಗಿ ಹೋಗ್ತಾ ಇದೆ.  ಮಕ್ಕಳು ಮರಿ ಏನು ತಿನ್ಬೇಕುನೀವೆಲ್ಲಾ ಹೊಟ್ಟೆಗಿಲ್ಲದೆ ಸತ್ತುಹೋಗ್ತೀರ.  ಜಮೀನಿಗೆ ಇಂದು ನೀರು ತರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಸ್ನಾನ, ಊಟ ಯಾವುದರ ಯೋಚನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.’  ಹೆಂಡತಿ ಆತನ ಸ್ವರೂಪ ನೋಡಿ ಹೆದರಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೊರಟುಹೋದಳು.  ರೈತ ಬೆನ್ನು ಮುರಿಯುವ ಹಾಗೆ ಇಡೀ ದಿನವೆಲ್ಲ ಕೆಲಸಮಾಡಿ ಸಾಯಂಕಾಲದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಜಮೀನಿನಿಂದ ನದಿಯವರೆಗೆ ಕಾಲುವೆ ತೋಡಿ ಮುಗಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ.  ಬಳಿಕ ಒಂದು ಕಡೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ನದಿನೀರು ತನ್ನ ಜಮೀನಿಗೆ ಕಲ, ಕಲಅಂತ ಶಬ್ದಮಾಡಿಕೊಂಡು ನುಗ್ಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಲಾರಂಭಿಸಿದ.  ಆಗ ಆತನ ಮನ್ನಸು ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು.  ಬಳಿಕ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಹೇಳಿದ:  ಈಗ ಎಣ್ಣೆ ತಂದುಕೊಡು; ಗುಡುಗುಡಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸು.’  ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಸ್ನಾನ, ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡು ಮನೆ ಸೂರು ಕಿತ್ತುಹೋಗುವ ಹಾಗೆ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ.  ಈ ವಿಧದ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪವೇ ತೀವ್ರ ವೈರಾಗ್ಯದ ಉಪಮೆ.  ಒಳ್ಳೆಯ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಾಗಿ ರೈತ ತನ್ನ ಜಮೀನಿಗೆ ನೀರು ತರಲಾರನೋ ಹಾಗೆಯೇ ತೀವ್ರ ವೈರಾಗ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಭಗವಂತನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರ.

ಉಪ್ಪಿನಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಬೊಂಬೆಯ ಕಥೆ ರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದದ್ದು.  ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬರು ಕೇಳಿದರು, “ನೀವು ದೇವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದರೆ ಆತನನ್ನು ನೀವು ಏಕೆ ವಿವರಿಸಬಾರದು?”.  ಶ್ರೀ ರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಉತ್ತರಿಸಿ, “ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ಉಪ್ಪಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಬೊಂಬೆಯು ಸಮುದ್ರದ ಆಳವನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಹೊರಟಿತು.  ತಾನು ವಾಪಸಾದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿಸುವುದು ಅದರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು.  ಆದರೆ ಅದು ದಂಡೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೀರನ್ನು ಸೇರಿದ ತಕ್ಷಣ ಕರಗಿ ಕಾಣದಾಯಿತು.  ದೈವ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಸಹ ಉಪ್ಪಿನ ಬೊಂಬೆಯ ಪ್ರಯತ್ನದಂತಾಗುತ್ತದೆ.  ಆ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಆತನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಐಕ್ಯನಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಏನೂ ಹೇಳಲಾರ.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸಂಸಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಂನ್ಯಾಸಿಯಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ.  ಸಾಂಸಾರಿಕ ಜೀವನ ಒಂದು ಕೋಟೆಯಿದ್ದಂತೆ.  ಕೋಟೆಯೊಳಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ಶತ್ರುವನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಜಯಿಸುವುದು, ಕೋಟೆಯ ಹೊರಗಡೆಯಿಂದ ಶತ್ರುವನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸುಲಭ.  ಮೋಕ್ಷ ಸಾಧನೆಗೆ ಮೊದಲು ನಾನುಎಂಬುದನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು.  ದೈವ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವೇ ಮಾನವ ಜೀವನದ ಧ್ಯೇಯ.  ಭಕ್ತಿಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಒಂದೇ ಗುರಿಗೆ ನಡೆಸುತ್ತವೆ.  ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಗೇ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು.  ದೈವ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಪಡೆಯಲು ದೇವಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು.  ಆ ಮಾತೆಯ ಮಗುವಾಗಬೇಕು.  ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಆಕೆಗೆ ಹಂಬಲಿಸಿದರೆ ಆಕೆ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.  ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ.  ಆದರೆ ಮಗುವು ರೋದಿಸಿದಾಗ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮಗುವನ್ನು ಸಂತೈಸಲು ಬರುತ್ತಾಳೆ.  ಅದೇ ರೀತಿ ಮನುಷ್ಯನ ಬಗೆಗೂ ಕೂಡ.  ಅವನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಆ ತಾಯಿಗಾಗಲಿ, ದೇವರಿಗಾಗಲಿ ಕೂಗಿ ಬೇಡಿದರೆ, ದೇವರು ಅಥವಾ ಆ ಮಾತೆ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಆತುರದಿಂದ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ಮಾನವ ಜೀವನದ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುವುದು.  ಮನುಷ್ಯನು ದೇವರನ್ನು ಅರಸಿ ಹೋಗಬೇಕಿಲ್ಲ.  ದೇವರು ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾನೆ.  ಆತನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಇದ್ದಾನೆ.  ಆದರೆ ಆತನನ್ನು ಕಾಣಲು ನೀನು ಅವಶ್ಯಕವಾದ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.  ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆಣ್ಣೆ ಇದೆ.  ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು.  ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಣೆ ಮಾಡು.  ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸು.  ದೇವರು ಸಾಕಾರನೇ ಅಥವಾ ನಿರಾಕಾರನೇ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಮತ್ತು ವಾದಗಳು ಅನುಪಯುಕ್ತ ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲ, ಅನಾವಶ್ಯಕ ಕೂಡ.  ಆತನು ಸಾಕಾರನೂ ಹೌದು, ನಿರಾಕಾರನೂ ಹೌದು.  ನಿನಗೆ ನಿನ್ನ  ನಿಜವಾದ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿಸಲು, ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ ತರಲು, ನಿನಗೆ ಸಮರ್ಥನಾದ ಗುರುವಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ.  ಈ ರೀತಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. 

ಯಾರಾದರೂ, “ನೀವು ದೇವರನ್ನು ನೋಡಿರುವಿರಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ  ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು  ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, “ಹೌದು, ನಾನು ಆತನನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.  ನೀನು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ನೀನು ಸಹಾ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣಬಲ್ಲೆ”.   

ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರ ಕುರಿತು ಹೇಳುವ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಕಠಿಣವಾದ ಅಕಳಂಕ ಪವಿತ್ರತೆ ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉದಿಸಿತ್ತು.  ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಮುಂದಿರುವ ಹೋರಾಟವನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರು ಮೀರಿ ಹೋಗಿದ್ದರು.  ತಮ್ಮ ಆಯುಷ್ಯದ ಮುಕ್ಕಾಲು ಪಾಲನ್ನು ಸವೆಯಿಸಿ ಪಡೆದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನರ್ಘ್ಯರತ್ನಗಳನ್ನೂ ಮಾನವಕೋಟಿಗೆ ದಾನಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು.  ಅವರ ಬೋಧನೆ ಮತ್ತು ಉಪದೇಶ ವಿಚಿತ್ರ ರೀತಿಯದು.  ಈ ಗುರುವಿಗೆ ಜನರು ತಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ತಾನೊಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಗುರುವೆಂಬ ಭಾವನೆಯೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.  ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಜಗನ್ಮಾತೆಯಲ್ಲದೆ ತಾನಲ್ಲವೆಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು.  ನನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಏನಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯದು ಬಂದರೆ ಅದನ್ನು ಹೊರಡಿಸುತ್ತಿರುವವಳು ತಾಯಿ. ಅದರೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಸಂಬಂಧವಿದೆಎಂದು ಅವರು ಅನವರತವೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.  ಅವರು ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸದ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಭಾವ ಇದು:  ಮೊದಲು ಶೀಲವನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ; ಫಲ ತಾನಾಗಿ ಬರುವುದು” – ಇದೇ ಅವರ ಸಿದ್ಧಾಂತ.  ಅವರು ಯಾರನ್ನೂ ದೂರಲಿಲ್ಲ.  ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳು ಅವರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದೆ.  ಯಾವ ಪಂಥವನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಅವರು ದೂರಿದುದನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.  ಎಲ್ಲ ಪಂಥಗಳ ಮೇಲೂ ಅವರಿಗೆ ಒಂದೇ ಸಮನಾದ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಇತ್ತು.  ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಸಾಮರಸ್ಯವನ್ನು ಅವರು ಕಂಡಿದ್ದರು.  ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರಬಹುದು, ಭಕ್ತನಾಗಿರಬಹುದು, ಯೋಗಿಯಾಗಿರಬಹುದು, ಅದ್ವಿತೀಯ ಕರ್ಮಿಯಾಗಿರಬಹುದು.  ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಭಾವವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ.  ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಬ್ಬನೇ ರೂಢಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ.  ಭವಿಷ್ಯದ ಜನಾಂಗ ಮಾಡುವುದೂ ಇದನ್ನೇ.”  ಇದೇ ಅವರ ಭಾವನೆ.  ಅವರು ಯಾರನ್ನೂ ದೂರಲಿಲ್ಲ.  ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ನೋಡಿದರು.

ಶ್ರೀರಾಮಕೃಷ್ಣರಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಿಸಿ ಅವರ ಆಶೀರ್ವಾದದಿಂದ ನಮಗೂ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ, ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುವ ದಿವ್ಯಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ  ಶಕ್ತಿ ದೊರಕುವಂತೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸೋಣ.

ಆಧಾರ:  ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ಕೃತಿಶ್ರೇಣಿ, ಶ್ರೀ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ವಚನವೇದ  ಮತ್ತು ಇತರೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು, ಕೇಳಿದ್ದು ಮತ್ತು ತಿಳಿದದ್ದು.

ಚಿತ್ರ: ಮೈಸೂರಿನ ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ದಿನಾಂಕ 03.03.2014 ರಂದು ದೊರೆತ ಕೃಪೆ
Tag: Sri Ramakrishna Paramahamsa

ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳಿಲ್ಲ: