ಅಹಲ್ಯೆ

ಪುತಿನ ಅವರ ಅಹಲ್ಯೆ ಗೀತನಾಟಕ

ನಿರೂಪಣೆ: ಸುಬ್ಬುಲಕ್ಷ್ಮಿ Lrphks Kolar

ಪರಿಚಯ

ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ಅಹಲ್ಯೆಯದು. ಇಂದ್ರನ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸೋತ ತಪ್ಪಿಗೆ ಪತಿಯಿಂದ ದೂರವಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ಬಾಳನ್ನು ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಸವೆಸಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀರಾಮನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಮರುಹುಟ್ಟು ಪಡೆದವಳು ಇವಳು.

ಅಹಲ್ಯೆಯ ಪಾತ್ರ ಬಹಳವಾಗಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಡಿವಿಜಿಯವರ ಶ್ರೀರಾಮ ಪರೀಕ್ಷಣಂ ನಲ್ಲಿ ಅಹಲ್ಯೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ, ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣದ ಅಹಲ್ಯೆ, ಕುವೆಂಪುರವರ ರಾಮಾಯಣ ದರ್ಶನಂ ನಲ್ಲಿನ ಅಹಲ್ಯೆ,ಹೀಗೆ...ಇವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಪುತಿನ ರವರ ಗೀತನಾಟಕ ಅಹಲ್ಯೆ ಒಂದು ಸುಂದರ ರೂಪವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.

ಇಂದ್ರನ, ಮನ್ಮಥನ, ಗೌತಮನ, ಅಹಲ್ಯೆಯ, ಕೌಶಿಕನ, ಅಪ್ಸರೆಯರ ಪಾತ್ರಗಳು ಜೀವ ತಳೆದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಎಳೆನುಡಿಗಳು ಮನದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ, ವರ್ಷಧಾರೆಯ ಭೀಕರತೆ, ಮನ್ಮಥನ ಚಮತ್ಕಾರ, ಯಾಗಶಾಲೆಯ ಪವಿತ್ರತೆ, ತಪಸ್ಸಿನ ಮಗ್ನತೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕಥೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಗೀತನಾಟಕದ ಸೊಗಸನ್ನು ಎಲ್ಲ ಸಹೃದಯರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಸರಳವಾಗಿ ಗದ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತ ಸವಿಯಬೇಕೆಂಬುದು ತಿರು ಶ್ರೀಧರರ ಮನದಾಸೆ. ಅದು ನನ್ನದೂ ಕೂಡಾ. ಹೀಗಾಗಿ ಇದರ ಓದು,ಬರಹ ಅವರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಮೊದಲಾಗಿ ಈಗ ತಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ದೋಷಗಳನ್ನು ಮನ್ನಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿರೆಂದು ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮನವಿ. ಕವಿ ಪು. ತಿ. ನ ರವರಿಗೆ ನಮಿಸುತ್ತ ಅವರ ಗೀತನಾಟಕ ಅಹಲ್ಯೆ ನಿಮಗಾಗಿ. ನಮಸ್ಕಾರ.

ಪೂರ್ವಾಂಕ

ನಾಂದಿ

ಹುಲುಬಯಕೆ ಬಾ ಎನಲು, ಓ ಎಂದು ಬಾರದಿರು

ವಾತಾಪಿಯಂದದೊಳು ಬಾಳನೊಡೆದು. ಮೊಗ್ಗಿನೊಳು ಕಂಪಂತೆ ಚೇತದೊಳು ಬಳೆಯುತ್ತ

ಸಮಯವರಿತರಳಿ ಬಾ, ಒಲವೆ ನಲಿದು-

ಇಂತಮ್ಮ ಬಿನ್ನಹವ ಮಾರ ಮನ್ನಿಸಲಿ, ಆಮೋದಕಾಗುವೊಲು ಬಾಳನಾಗಿಸಲಿ !

ದೃಶ್ಯ ೧

(ನಂದನವನ, ಸುರರೂ ಸುರಸುಂದರಿಯರೂ ಜತೆಜತೆಯಾಗಿ ಹಾಡಿಕೊಂಡು ರಂಗಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವರು ಇದನ್ನು ತಿರೆಯವರ ಒಂದು ಮೋಹಕವಾದ ಕನಸಿನಂತೆ ತೋರಿಸಬೇಕು : ವ್ಯಕ್ತಾವ್ಯಕ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ತಂಡ ; ಎಲರ ಮೇಲೆ ನಡೆದಂತೆ ನಡೆ; ಇರುಳಿನಲ್ಲಿ ತಾರೆಗಳಂತೆ ಹೊಳಹು ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ರಂಗನಿರ್ಮಾಣ ಚಾತುರ್ಯವಿದ್ದಂತೆ. ಈ ಉಪಕರಣಗಳು ಇಲ್ಲದ ಎಡೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ತೆರೆಯ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಡಿ, ನೆಳಲ ಕುಣಿತಗಳಿಂದ ಅಭಿನಯಿಸಿ ತೋರಿಸಬಹುದು. )

ನಿರ್ಜರರಾವೆಮಗೇತರ ಭೀತಿ?

ಸತತ ಬಿನದಮೇ ನಮ್ಮಯ ರೀತಿ.

ಸುಮನಸರಾವೆಮಗೇತರ ಕಟ್ಟು?

ಸಂತಸಕೆಂದೇ ಆಯಿತು ಹುಟ್ಟು.

ಸೊದೆ ಕುಡಿವವರಾವೆಮಗೇನರಕೆ ? ಆಯಿತು ಬವಣಿಕೆಯೇ ಹಂಬಲಿಕೆ. ಬಯಕೆಗಳೆಮ್ಮನು ಬಾಧಿಪುದೆಂತು ಸುರತರುವಡಿಯೊಳೆ ನಾವಿರಲಿಂತು ? ನಂದನವನವಿದು ಸುಸ್ಥಿರಚೈತ್ರಂ ಶಿಶಿರಾಮಿತ್ರಂ ವರ್ಣವಿಚಿತ್ರಂ.

ಇಲ್ಲಿನ ಬೆರಗಿನ ಕಮ್ಮಲರಿಂದ ನಡೆಗೆಟ್ಟಿಹುದೋ ನಿಲ್ಲದ ಚೆಂದ.

ಇಲ್ಲಲ್ಲೆನ್ನುತ ನಾವಿದನರಸಿ

ಕಿನ್ನರ ಗೀತದ ಗತಿಯನುಸರಿಸಿ

ಪರಿದಾಡುವೆವಹಹಾ ಜತೆಜತೆಗೆ

ಪೂಪೂವಿಗೆ ಗಿಡಗಿಡ ಲತೆಲತೆಗೆ.

ಇದುವೇ ನಮ್ಮಯ ಬಾಳಿನ ರೀತಿ!

ನಿರ್ಜರರಾವೆಮಗೇತರ ಭೀತಿ?

*ಸುರಸುಂದರಿಯರ ತಂಡ*

ಆಗಸವೇ ನಮ್ಮಾಡುಂಬೊಲವು ಬಗೆದಂತಾಡಲು ನಮಗಿದು ತೆರವು ಯಾಮಿನಿ ಬಚ್ಚಿಡುವುಡುಗಳ ಹುಡುಕಿ ಉಪೆಯೊಡನಲಸುವ ಬೆಳ್ಳಿಯ ತುಡುಕಿ ಜಗ ಬೆಳಗಲು ದೆಸೆ ಹೊಳಲಿಡೆ ನಕ್ಕು ಮುಗಿಲ ಬೆನ್ನೇರಿ ಮೋದದಿ ಮಿಕ್ಕು ನಡುಬಾನೊಳು ನಡೆಬವಣೆಗೆ ಸಿಲುಕಿ ನಿದ್ರಿಪ ರವಿಯುರಿದೇಳಲು ಕೆಣಕಿ ಸಂಜೆಯೊಡನೆ ಸುರಪುರಿ ಹೆದ್ದಾರಿ

ನಿಗಿ ಎನ್ನಲು ಸಿಂಗಾರವ ತೋರಿ ಬಾನೋಲಗದೊಳು ವಿಭವದಿ ನೆರೆದು ಗೀತ ನಾಟ್ಯ ಸಲ್ಲಾಪದಿ ಮೆರೆದು

ಇರುಳ ಬನದಿಸಂಕೇತವ ಮಾಡಿ

ನಲ್ಲರ ಜತೆಯೊಳು ಬಗೆದಂತಾಡಿ ಬಿನದಿಪೆವಹಹಾ ದಿನದಿನವಿಂತು ! ಇದನೂ ಮಾರಿದ ಮೋದವದೆಂತು ? ನಿರ್ಜರರಾವೆಮಗೇತರ ಭೀತಿ

ಸತತ ಬಿನದಮೇ ನಮ್ಮಯ ನೀತಿ !

ಸುರರ ತಂಡ

ಜಯ ಜಯ ವಾಸವ! ಜಯದೇವೇಂದ್ರ !

ಜಯ ವಿಭವಪ್ರಿಯ ! ಜಯ ಅಮರೇಂದ್ರ !

ಇಂತುಗ್ಗಡಿಪುದೆ ನಮ್ಮಯ ಹಿರಿಮೆ,

ವಾಸವನಾಳಲು ನಮಗೇಂ ಕಡಮೆ !

ಆತನಿಂದಲಾ ನಮಗೀ ನಲ್ಮೆ,

ಹೆರರಿಗರಿದೆನಿಪ ದಿವದೀ ಮೇಲ್ಮೈ;

ಸೊದೆಗು ಮಿಕ್ಕ ಹವಿಯುಣಿಸಿನ ಭೋಗಂ

ತುಷ್ಟ ತಿರೆ ನಮ್ಮ ಭಾವಿಪ ಯೋಗಂ.

ಒಡೆಯಗಾಕೆಯೊಳು ಕನಿಕರವೆನಿತು ! ಆಕೆಗಮರರೊಳು ಭಾವನೆಯೆನಿತು ! ಮಾಗಿ ಕಾಡುತಿರೆ ಮಧುವಂ ಕಳುಪಿ

ಬಿಸಿಲು ಬಾಡಿಸಲು ಮುಗಿಲಂ ನೆರಪಿ

ಅವಳ ಪೊರೆವುದೇ ನಮ್ಮುದ್ಯೋಗಂ ಅವಳ ಸೊಗಯಿಪುದೆ ನಮ್ಮ ನುರಾಗಂ. ಹಿಮಸೀಮಂತಿನಿ ಕಾನನಕುಂತಳೆ ಸಾಗರದುಕೂಲೆ ಶಾದ್ವಲಾಂಚಲೆ ನದಿನದಮುಕ್ತಾಹಾರ ಮನೋಹರೆ -

ಈ ತಿರೆ ನಮಗಿರೆ, ಶಕ್ರನಾಳುತಿರೆ, ನಿರ್ಭಯರಾವೆಮಗೇತರ ಭೀತಿ ?

ಸತತ ಬಿನದಮೇ ನಮ್ಮಯ ರೀತಿ !

(ಹೀಗೆ ಹಾಡುತ್ತಾ ರಂಗದ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ತೆರೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಬಿದ್ದ ಮೇಲೂ ಸಂಗೀತ ಮಾತ್ರ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.)

೦೦೦೦೦೦೦೦೦೦೦೦೦೦೦೦೦೦೦೦೦

ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪ

ಎಲ್ಲ ನಾಟಕಗಳಂತೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ನಾಂದಿ ಪದ್ಯದ ಸಾಲುಗಳಿವೆ. ಮೊಗ್ಗಿನಲ್ಲಿ ಕಂಪು ಬರುವಂತೆ, ಚೈತನ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಲವು ಅರಳಿ ಬರಲಿ ಎಂದು. ಬಾಳನ್ನು ಬೆಳಕಾಗಿಸಲಿ. ಹುಲುಬಯಕೆಗಳು ಒಡೆದು ಬಾರದಿರಲಿ ಎಂಬ ಕಳಕಳಿಯೊಂದಿಗೆ ನಾಂದಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ದೃಶ್ಯ ಒಂದರಲ್ಲಿ ನಂದನವನದ ಸುರರು, ಸುರಸುಂದರಿಯರು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಬರುವರು. ನಿರ್ಜರರಾದ ಅವರಿಗೆ ಯಾರ ಭೀತಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಸದಾ ವಿನೋದವಾಗಿರುವುದೇ ಅವರ ರೀತಿ. ಅವರ ಇಡೀ ಜಿವನವಿರುವುದೇ ಸಂತಸಕ್ಕಾಗಿ.

ಸುಂದರಿಯರ ತಂಡ ಹಾಡುತ್ತದೆ. ಆಕಾಶವೇ ಅವರ ಆಟದ ಬಯಲು. ಮುಗಿಲಿನ ಚಿತ್ತಾರಗಳೇ ಅವರ ಆಟದ ವಸ್ತುಗಳು. ರಾತ್ರಿಯ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬೆಳಕು, ಸುಳಿವ ಗಾಳಿ, ಅರಳುವ ಹೂವುಗಳು, ನಲ್ಲರೊಂದಿಗಿನ ಕೂಟ, ಪ್ರೇಮದಾಟಗಳು ಇವೆಲ್ಲ ಸುಖ ಅವರಿಗಿರಲು ಅವರಿಗೆ ಯಾರದ್ದೂ ಭಯ ಇಲ್ಲ.ಸತತವಾಗಿ ಸರಸದಿಂದಿರುವುದೇ ಅವರ ಗುರಿಯಾಗಿದೆಯೆನ್ನುವರು.

ಸುರರ ತಂಡವೂ ಹೀಗೇ ಹಾಡುವುದು.ಅವರು ತಮ್ಮ ದೊರೆಯಾದ ದೇವೇಂದ್ರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಹಾಡುವರು. ಅವನಿಂದಲೇ ತಮಗೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಸುಖ ಸೌಭಾಗ್ಯಗಳು ದೊರೆತಿವೆ ಎನ್ನುವರು. ಭೂಮಿಯು ಅವನಿಗಾಗಿಯೇ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಸೃಸ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನಿಗಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲರ ಅನುರಾಗವೂ ಇದೆ. ಮನೋಹರವಾದ ಈ ಭೂಮಿ ನಮ್ಮದಾಗಿದೆ. ಇದರ ಒಡೆಯ ಇಂದ್ರನಿದ್ದಾನೆ. ಹೀಗಿರಲು ನಮಗೆ ಯಾರದ್ದೂ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಮನಬಂದಂತೆ ನಲಿಯುವೆವು ನಾವು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಹೀಗೇ ಹಾಡುತ್ತ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸಂಗೀತ ಮಾತ್ರ ಮೆಲುವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ದೃಶ್ಯ ೨

(ಗೌತಮಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ವನಪ್ರವೇಶ, ಭೂಪ್ರವಾಸಿಯಾದ ಇಂದ್ರನು ಮೇಘನಿರ್ವಾಹಕನಾದ ಪುಷ್ಕರನೊಡನೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂದನದ ಸಂಗೀತವು ದೂರ ದೂರ ಸರಿದು, ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ.)

ಇಂದ್ರ

(ಹಸನ್ಮುಖನಾಗಿ)

ಲಾಲಿಸಿಗೋ ! ನಂದನದೊಳು ಬಾನ್ಮಕ್ಕಳು ನಲಿದು ಸಂಗೀತವನಾಚರಿಪರು ಬಿಡದೆಮ್ಮನು ನೆನೆದು.

ತಿರೆತಾಯಿಯ ಅಕ್ಕರೆಗೂ ಮಿಕ್ಕೆನ್ನಯ ಒಲವು

ಬಾನೆಡೆಗಾಯಿತು, ಪುಷ್ಕರ, ಇಂದೆನ್ನಯ ಮನವು.

ಇದೆ ಪಯಣದ ಕೊನೆದಿನವೀ ರಮ್ಮವನೋತ್ಸಂಗಿ

ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಿದೆ ನಮ್ಮನು; ಈ ಎಡೆ ತುಸು ತಂಗಿ,

ಮುಂಬರಿಯುವ, ಸನಿಯದೆಳಹ ಆ ಭೂಸುರಧಾಮ

ಸೌಹಾರ್ದವ ಸೂಚಿಸುತಿದೆ; ಆಗೊ ಹೋಮದ ಧೂಮ !

ಪುಷ್ಕರ

ಆಣತಿ ಎಂತಂತೆಯೇ ಸರಿ ! ಆ ತರುತಲದಿ

ಬಿಡುವಂ ಕೊಳೆ ವೇದಿಕೆ ಇದೆ - ಗುಲ್ಮದ ಕೆಲದಿ.

ಇಂದ್ರ

ನಡೆ, ಪುಷ್ಕರ, ದಾರಿಯ ತೋರಿಂದೆಮ್ಮಯ ಮನಕೆ ನವಭಾವಗಳೊದಗುತ್ತಿವೆ, ಬಗೆ ಸೋತಿದೆ ಬನಕೆ-

ಈ ತಿರೆಯಂತೀ ತಾಣವನಗಲಲು ಮನ ಬರದೆ

ನಿಟ್ಟಿಸುವೀ ನೀರ್ದಿಟ್ಟಿಯ ದಿನದೇವನ ತೆರದೆ.

ಪುಷ್ಕರ

ಅಹುದೊಡೆಯಾ, ಚೆಲುವೀ ಬನ-ಇದೆ ಇದೆ ಹಾದಿ (ಎಂದು ಕರೆದೊಯ್ಯುವನು )

ಇಂದ್ರ

(ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ, ಸುಖವನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸಿ)

ಅಹಹಾ ದಿಟ ! ನಿಶ್ಯಂಕತೆ ಶಾಂತತೆ ನಿಶ್ಚಿಂತೆ -

ಇವಕಾಶಿಸಿ ಬಹ ಮಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಾಗದು ಕೊರತೆ

(ಪುಷ್ಕರನನ್ನು ಕುರಿತು)

ಆರಾಶ್ರಮ? ತವಸಿಗರಾರೇಬಗೆಯವರಿವರು ?

(ನಗುತ್ತಾ)

ಈ ತಿರೆಯೊಳು ಪೇಳುಂಟೇ ನೀನರಿಯದ ಜನರು !

ಪುಷ್ಕರ

ಗೌತಮವನಮಿದು, ಜೀಯಾ, ಖ್ಯಾತನು ಈ ಯೋಗಿ;

ಜಿತಕಾಮಂ, ದೇವಪ್ರಿಯನೀ ಸರಸತ್ಕಾಗಿ.

ನಮಗಾದವರೀ ಮಂದಿಯು-

ಒಂದು ದನಿ (ಪೊದೆಯ ಕಡೆಯಿಂದ )

ಪೊರೆವರುಂಟೆ ಪೊರೆವರುಂಟೆ, ಹಾ ಬಾನ ಹೆಣ್ಣ |

ದುರುಳ ತವಸಿ ತರುಬುವನೇ, ಹಾ ನನ್ನ ಬನ್ನ |

ಇಂದ್ರ

(ಝಗ್ಗ ನೆದ್ದು )

ಬನದ ಶಾಂತಿ ಭಂಗವಾಗೆ, ನಮ್ಮ ಮನದ ಹದುಳ ನೀಗೆ, ಅಂಜಿದಬಲೆಯಾರ್ತನಾದವಾರದೇನಿದು

ಈ ತಪೋನ್ಮತ್ತನಾರು ? ಬಾನ ಹೆಣ್ಣಿದಾರು ? ಆರು?

ಬಾ ಪುಷ್ಕರ, ಪರಿಕಿಸುವೀ ಸುದ್ದಿಯೇನಿದು !

(ಪೊದೆಯ ಹಿಂದೆ ಮೂರ್ಛಿತಳಾದ ರಂಭೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಪುಷ್ಕರನು ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ)

ಇಂದ್ರ

ಅಹಹಾ !

ಕಡಿದು ಬಿದ್ದ ಕಲ್ಪಲತೆಯೋ ? ತೊಟ್ಟುಗಳೆದ ಮಂದಾರವೊ ?

ಗುರಿಯು ತಪ್ಪಿ ವಿಫಲವಾದ ಪುಷ್ಪಬಾಣವೊ ?

ಯೋಗಿ ಬಿಸುಟ ರಾಗವಿದುವೊ, ತವಸಿ ಎಸೆದ ಭೋಗವಿದುವೊ?

ರಂಭೆ ಇವಳೊ ? ಮುರುಟಿಬಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮಾನವೊ ?

ರಂಭೆ

(ಪುಷ್ಕರನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮೂರ್ಛೆ ತಿಳಿದೆದ್ದು, ದೇವೇಂದ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ) ಶರಣು ಶರಣು ದೇವೇಂದ್ರ, ಶರಣು ಶರಣು ಶರಣು !

ಇಂದ್ರ

ತಾಳಿಕೊ ಸಖಿ, ಅಂಜಿಕೆಯುಳಿ, ಪೇಳೇನೀ ಹದನು ?

ರಂಭೆ

ಏವೇಳ್ವೆನು, ನನ್ನೊಡೆಯಾ, ಬೇಡ ನನ್ನ ಪಾಡು

ದಿವಕೆ ಹಿತವನೆಸಗಲಾದೆ ಮುನಿಯ ಮುಳಿಸಿಗೀಡು

ಇಂದ್ರ

ಮುನಿ ಇದಾರು? ಮುಳಿದನೇಕೆ? ಹಿತದ ಕಜ್ಜವೇನು?

ಶಾಂತರಲಾ ಈ ಮಂದಿ; ಏನ ಗೈದೆ ನೀನು?

ರಂಭೆ

ಕೌಶಿಕನೊಲು ಹೆಸರುಗೊಂಡ ಮುನಿ ಗೌತಮನಾಮಂ

ಮಿಥಿಲೆ ಬನದಿ ತಪಮಿರುತಿಹನೀ ಸಾಧಿತನೇಮಂ.

ಯೋಗಿಜನದ ಹುರುಳನರಿವುದಲಾ ಒಡೆಯರಾಣೆ:

ಈ ಮುನಿಬನಕಿದಕೆ ಬಂದೆ, ಆತನಳವ ಕಾಣೆ.

ಇಂದ್ರ

ಉಚಿತವನ್ನೆಗೈದೆ ರಂಭೆ, ಕಾರ್ಯಜ್ಞೆ ನೀನು:

ಮನಕೆ ತಂದುಕೊಂಡೆವಿದನು; ಹೇಳು, ಮುಂದೇನು ?

ರಂಭೆ

ನಿಮ್ಮೊಡೆತನಕೆಡರ ತರುವ ಬಲದ ಸಿದ್ದಿಗಾಗಿ

ಅತ್ಯುಗ್ರತಪವ ಕೊಂಡು ಇರುತಿಹನೀ ಜೋಗಿ

ಎಂಬ ಸುದ್ದಿಯಿರಲು ಕೇಳಿ ತವಕಗೊಂಡು ಇಂದೆ

ಇದರ ನಿಜವನರಿಯಲೆಂದು ಮಿಥಿಲೆ ಬನಕೆ ಬಂದೆ.

ತರುತಲದೊಳು ಏಕಾಂತದಿ ಮುನಿ ಯೋಗಕೆ ಸಂದು

ಅಲುಗಾಡದ ಸೊಡರ ಕುಡಿಯ ತೆರದೊಳಿದ್ದನಿಂದು.

ಮನವ ಕದಡೆ ಕಲಿತುದೆಲ್ಲ ವೆಚ್ಚಗೈದೆ ನಾನು-

ಒನಪು ಒಯ್ಯಾರವೆಲ್ಲ ಕೆಂದಲಿಲ್ಲವೇನೂ !

ಕೊನೆಗದೊಂದು ಗೀತದಿಂದ ಧ್ಯಾನಭಂಗವಾಗೆ

ಎಚ್ಚರುತ್ತ ಕಣ್ಣ ತೆರೆದು ಮುಳಿದ ಶಿವನ ಹಾಗೆ

ಅತ್ತ ಇತ್ತ ನಿರುಕಿಸುತ್ತ, ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಕಂಡು

ಶಪಿಸಲೆಳಸಿ ಕೈಯೆತ್ತಲು ಕೆಂಡ ಕೋಪಗೊಂಡು -

ಇಂದ್ರ

ಆಮೇಲಾಮೇಲೆ-

ರಂಭೆ

ಏನಪ್ಪುದೊ ಮುಂದೆ ತಲ್ಲಣಿಸುತ ನಿಂತೆ ಅಂದು ಮುಕ್ಕಣ್ಣನೆದುರು ಭೀತ ಕಾಮನಂತೆ.

ಸಿಡಿಲು ಹೊಡೆವ ಮುನ್ನ ಗುಡುಗುವಂತೆ ಕಾಳಮೇಘ

ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸುತಿನ್ನೇನು ಶಪಿಸಬೇಕು - ಆಗ-

ಏವೇಳ್ವೆನು ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ ! ಶುಶೂಷೆಗೆಂದು ಬಂದಹಲೈ ಆತನ ಸತಿ ಕೈಯ ತಡೆದಳಂದು.

ಹೆಣ್ಣು ಈಕೆ, ನನ್ನ ನಲ್ಲ, ಕೋಪಕಾಳಲ್ಲ ! ಅರಿತಳಲ್ಲ, ಪಾಪ ಬಿಡಿರಿ, ಶಾಪಕೀಡಲ್ಲ'-

ಎನ್ನುತಾ ಕಾಂತೆ ತಡೆಯೆ, ಮಾತ ಮನ್ನಿಸುತ್ತ

ಹೂಂಕಾರಮಾತ್ರದಿಂದ ದೂಡಿದನೆನ್ನಿತ್ತ ! ಸತಿಯ ದಯದಿ ಬದುಕಿ ಬಂದೆ, ಜೀಯ, ನಾನಿಂದು..

ಮುನಿಯ ತಪೋಬಲವ, ಪ್ರಭೋ, ಪೇಳ್ವೆನೆಷ್ಟೆಂದು -ಮೂಲೋಕವನಳಿಸಬಲ್ಲ ಮುನಿದೊಡೆ ಈ ಜೋಗಿ

ಮೂಲೋಕವ ಗಳಿಸಬಲ್ಲ ಬಗೆದೊಡೆ ಈ ಜೋಗಿ !

ಇಂದ್ರ

ಇಂತೆ, ಕೆಳದಿ ! ಪರಿಕಿಸುವೆವು ಇದರ ನಿಜವನಿಂದೆ.

ಆಸರಾಯ್ತು ನಿನಗೆ ರಂಭೆ-ನಮಗೆ ಬಹಳ ನೊಂದೆ.

ಪೋ ಪುಷ್ಕರ, ಇವಳ ಜತೆಗೆ : ಪೋಗಿ ಬಾನಿನತ್ತ,

ನಾ ಬಿನ್ನಪಗೈದೆನೆಂದು ಕಳುಹು ಮದನನಿತ್ತ.

(ಮುಗಿಲು ಸೆಳೆಮಿಂಚನ್ನು ಒಯ್ಯುವಂತೆ ಪುಷ್ಕರನು ರಂಭೆಯನ್ನು ಒಯ್ಯುತ್ತಾನೆ.)

ಇಂದ್ರ

ಈ ಮರ್ತ್ಯಮಾನಸದ ಆಳವ ಬಲ್ಲವರಾರು ?

ಇರುಳಂತೆ ಗಹನವಿದು, ದುಗ್ರ್ರಾಹ್ಮವು ! ಇದನಳೆವ ಬೆಳಕಿಲ್ಲ, ಇದನರಿವ ಆರಿವಿಲ್ಲ-

ಇದರಾಸೆಯೂಹಿಸಲು ದುಸ್ಸಾಧ್ಯವು. ಗೌತಮನ ವಿರಸತೆಯ ಹವಣ ನಾ ಕಂಡು ಉಚಿತವೆಸಗುವೆನಿಂದೆ ಒಲವ ನೆರೆಗೊಂಡು.

(ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.)

********************************

ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪ

ಇಂದ್ರನು ಭೂಲೋಕದ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಗೌತಮಾಶ್ರಮದ ಬಳಿಯಿದ್ದಾನೆ. ದೇವಲೋಕದೆಡೆಗೆ ವಾಪಸಾಗುವ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಪುಷ್ಕರನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಆಶ್ರಮ ಯಾರದೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಗೌತಮರದೆಂದು ಪುಷ್ಕರ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿನ ದನಿ ಕೇಳುತ್ತದೆ.ಯಾರೆಂದು ನೋಡಲು ಇಬ್ಬರೂ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.ಅಲ್ಲಿ ಪರದೆಯ ಬಳಿ ಎಚ್ಚರತಪ್ಪಿದ್ದ ರಂಭೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತಂದು ಉಪಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವಳನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಂಭೆಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಕಂಡು ಶರಣು ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.

ಅವಳ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವೇನು ಎನ್ನಲು ಮುನಿಯ ಕೋಪವೆಂದಾಗ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಗೌತಮನೆಂಬ ಮುನಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿರುವನೆಂದೂ ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಂದ್ರನ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಹಾನಿ ಬರುವುದೆಂದು ಹೆದರಿ ತಾನು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಬಂದೆನೆಂದು ರಂಭೆ ಹೇಳುವಳು.

ಆದರೆ ತನ್ನ ಯಾವ ಒನಪು ವಯ್ಯಾರಗಳೂ ಆತನನ್ನು ಮರುಳುಗೊಳಿಸಲಿಲ್ಲ.ಅಲುಗಾಡದ ದೀಪದಂತೆ ಆತ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದನು. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ಗೀತದಿಂದ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಭಂಗವಾಗಲು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಕೋಪಗೊಂಡು ಶಪಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು.

ನಾನು ಹೆದರಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಇನ್ನೇನು ಮುನಿ ಶಪಿಸಬೇಕು ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ಪತ್ನಿ ಅಹಲ್ಯೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಳು. ಪತಿಯ ಕೈ ತಡೆದಳು. ಹೆಣ್ಣು ಎಂದು ಮರುಕವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಎಂದು ಕೋರಿದಳು. ಆಗ ಆ ಮುನಿ ಹೂಂಕಾರಗೈಯುತ್ತ ತನ್ನನ್ನು ದೂರ ದೂಡಿದನು ಎಂದಳು. ಈ ಮುನಿ ಮೂರು ಲೋಕವನ್ನೂ ಜಯಿಸಬಲ್ಲ ಯೋಗಿಯೆನ್ನುವಳು. ಇಂದ್ರನಿಗೆ ದಿಗಿಲು, ಕೋಪ ಎಲ್ಲ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಪುಷ್ಕರನಿಗೆ ರಂಭೆಯನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವಂತೆಯೂ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಮದನನನ್ನು ಕಳಿಸುವಂತೆಯೂ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪುಷ್ಕರ ರಂಭೆಯೊಂದಿಗೆ ತೆರಳುವನು.

ಇಂದ್ರನು ಈ ಮುನಿಯ ಬಲವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಯತ್ನಿಸುವನು. ತಕ್ಕ ಬಲದ ಸಹಾಯದಿಂದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುವನು. ಮಾನವರ ಮನವನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ಕಷ್ಟವೆನ್ನುವನು.

ಅಹಲ್ಯ 3

( ಗೌತಮಾಶ್ರಮ_ ಪರ್ಣಶಾಲೆಯ ಮುಂದಿನ ಉಪವನದಲ್ಲಿ: ತೆರೆದ ಮುಗಿಲಿನ ಬಾನು_ ಸಂಜೆಯ ನಸುಕು )

ಕಾಮ

( ಸೆಳೆಮಿಂಚೊಂದು ರೂಪವಡೆದಂತೆ ಆವಿರ್ಭವಿಸಿ )

ಅಹ್ಹಹ್ಹಾ ! ನಾ ತಿರೆಗಿಳಿತಂದೆನೊ !

ಬೇಸರದೀ ಬಿಡುಗಣ್ಣರನುಳಿದೆನೊ !

ತುಷ್ಟೇಂದ್ರಿಯರೊಳು ಎನಗೇಮಾತು ?

ಬಿಲ್ಲ ಬಿಜ್ಜೆ ಇದರೊಳು ಹುಸಿಯಾಯ್ತು !

ಎವೆಯಿಕ್ಕದ ಎಚ್ಚರದಿರವಲ್ಲಿ,

ಸೊದೆ ಕುಡಿದೂ ಮತ್ತೇರದೊ ಅಲ್ಲಿ ! ನೂರಂಬೆಸೆದರು ಕೆರಳದು ಕಾಮ,

ಏನು ಭೋಗಿಯೋ, ಕಾಣೆ, ಸುತ್ರಾಮ ! ಅಚ್ಚರಿ ! ಅಚ್ಚರಿ ! ಆ ದೈತೇಯರೋ ! ಅವರಿರಲತ್ತೆಡೆ, - ಈ ತಿರೆಯವರೋ ! ಎಲರುಂಡೆಲೆಯಗಿದುರುತಪಗೈದು

ಆ ಜಡ ಬೊಮ್ಮಗೆ ಕೈ ಕೈ ಮುಗಿದು

ಅಗ್ನಿ ತಿರುಕನಿಗೆ ಕಟ್ಟರೆಯುಣಿಸಿ ವಿವಿಧೋಪಾಯದಿ ದೇವರನೊಲಿಸಿ ಆಸರುಗೊಂಬರೊ, ಈ ಬೇಸರಕೆ ! ಆದೊಡೆ, ಭಲೆ ! ಭಲೆ ! ಅವರೀ ಛಲಕೆ ಬೆಬ್ಬಳಿಪನಲಾ ಶಕ್ರನು ದಿವದೆ ! ಮರೆವೊಗುವನಲಾ ನನ್ನನು ಭಯದೆ ! ಬೆಲೆಗೊಂಡಿತಲಾ ಎನಗೆನ್ನಿರವು,

ಜಗ ನಡುಗಿಸಿತೋ ಪೂವಿಲ್ಲುಲಿವು; ಮೆಮ್ಮೆರೆದುದೊ ಕಂದರ್ಪನ ದರ್ಪ ! ಶಿವನೂ ಕಂಡನೊ ಎನ್ನಿಸು ಕೂರ್ಪ ! ಹುಲ್ಲಲುಗಿದರೂ ಭಯ ಶಕ್ರನಿಗೆ ; ಕುತ್ತಾದನಹಾ, ಗೌತಮನಿವಗೆ !

ಪೂ ! ಎನಗೀ ಬಡಮುನಿ ಏತರವ ? ಕ್ಷಣದೊಳೇ ಕಣಾ ಕಾಮಜಿತನವ !

(ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸಿ)

ಬರಿ ಹಗೆ ಸಲ್ಲದು ಇವನೊಳು ನನಗೆ; ಸುಮ್ಮನೆ ಬಲಿಗೊಡೆನಿಂದ್ರನ ಕೆಳೆಗೆ. ಹವಣಿಕೆಯೇನೋ ಈತನ ತಪದ, ಹಂಬಲವೇನೋ ಈತನ ಮನದ-

ಪರಿಕಿಸುವೆನು ನಾನಿನವನೊಳ ತಿರುಳ, ಇವನೊಳಗಾಳುವ ನಿಯತಿಯ ಪುರುಳ. ತನ್ನ ಪ್ರಕೃತಿಯ ತಾನರಿಯದಲೆ

ವಿರಸದಿ ಬಗೆಯನು ಬಿಗಿಹಿಡಿಯುತ್ತಲೆ ರಂಭೆಯ ಜರೆದನೊ ಇಂತೀ ಮರುಳ ? ಕೇಡ ಬಗೆದನೋ ಶಕ್ರಗೆ ದುರುಳ ?

ಇಂದೀ ಜನಜೀವನವನು ಹೊಕ್ಕು ಕಟ್ಟುಕಟ್ಟಳೆಗಳೆಲ್ಲವನೊಕ್ಕು ಎದೆಗವಿಯಾಸೆಗಳೆಲ್ಲವ ಹಿರಿದು ತೃಷಿತೇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮುಂದವನೆಸೆದು ಅಂತಃ ಸತ್ತ್ವವ ನಾನಿಂದಳೆವೆ,

ಈ ಬಾಳೊಳು ಬಿದಿಯಿಚ್ಛೆಯನರಿವೆ. ಎಲ್ಲಿಹನೋ ಕಾಣೆನು, ಸುರರರಸ -

ಈ ಎಡೆಯೇ ಇಹೆನೆಂದೀ ಅಲಸ? ಚೆಚ್ಚರಗೆಟ್ಟವನಿವನನು ಕಾದು

ಕುಳ್ಳಿರೆ ವೇಳೆಯೆ ? ಕಟ್ಟವೆ ಸಾಧು. ಇಗೊ ! ಸತಿ ಅಹಲೈ ಸುತನೊಡಕಲೆತು ನುಡಿದಾಡುತ್ತಿ ಹಳಿದನೇ ಕುರಿತು ! ತಪೋಭಿರಕ್ಷಿತ ಗೌತಮನೊಳಗ ನಿರುಕಿಸಲಾಯಿತು ಲೇಸೀ ಬಳಗ. ಬರವನರುಹುವೆನು ಬಿಲ್ಲಂ ಮಿಡಿದು; ಬಳಿಕ ಬರಲಿ ಶಕ್ರಂ ಬಳಿವಿಡಿದು !

(ಬಿಲ್ಮಡಿಯುತ್ತಾ ಮರೆಯಾಗುವನು. )

(ಇಂದ್ರನು ಬರುವನು. )

ಇಂದ್ರ

(ಮದನನ ಧನುಷ್ಟಂಕಾರವನ್ನು ಲಾಲಿಸಿ) ಇದೆ ಇದುವೇ ಪೂವಿಲ್ ದನಿ !

ಸ್ವಸ್ಥರ ಮತಿಗಿದು ಅಶನಿ

ಎಂಬುದು ದಿಟ ! ಚಿರ ಪರಿಚಿತ

ಇದು; ಆದರು ಮನ ಮಥಿಸುತ ವಕ್ಕೇಂದ್ರಿಯನೆನ್ನಾತ್ಮದೆ

ಕಾತರತೆಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದೆ,

ತಿರೆ ಸೋಕಿದ ಕತಕೆ !

ಅಲ್ಲಗೋ ! ಒಲವರಸು ನಿಂತಿಹನು-ಕೊಂಕುನಗೆ

ಎಂತಿವನ ತುಟಿಬಿಲ್ಲೊಳಾಡುತಿಹುದು ! ಇತ್ತ ನೋಡದೆ ಎತ್ತ ನುಸುಳಿಹೋದನು ಬನದೆ ?

ಈ ಆಟಕುಳಿಯೆಂತು ನೆಚ್ಚಲಹುದು ?

ಆಹ !

ಅವನಿದ್ದ ತಾಣದೊಳೆ ಅವನೆ ಹೆಣ್ಣಾದಂತೆ

ಕಣ್ಣಿಗಚ್ಚರಿಯಾಗಿ ತೋರುವಿವಳಾರು ! ಗಿಡದ ಹಸುರಿನ ನಡುವೆ, ಮಳೆ ಮುಗಿಲ ಮಿಂಚಂತೆ

ಈಗಾಗ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ಬರುವೀಕೆ ಯಾರು ?

ಇತ್ತಲೇ ಬರುತಿಹಳು ಈ ಕಣ್ಣ ಮೋಡಿ !-

ಸಲ್ಲಾಪಗೈಯುತ್ತ ಹಸುಳೆಯೊಡಗೂಡಿ. ತಾಪಸರ ಸತಿಯಂತೆ ವೇಷವಾಂತೀಕೆ ವನದೇವಿ, ಅಲ್ಲದಿರೆ ರಂಭೆ ನುಡಿದಾಕೆ.

( ನಿಟ್ಟಿಸಿ )

ಅಹಹ !

ದಿಟ ! ಇಂಥ ಚೆಲ್ವಿಕೆಯ ನಾನೆಂದು ಕಂಡಿಲ್ಲ; ಈಕೆಗೆಣೆ ನಾ ಕಾಣೆ ಮೂಲೋಕದಿ !

ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣನು ಕುರಿತು ಕನಿಕರಿಸಿದೀ ಮಡದಿ

ಕೌತುಕವ ಹುಟ್ಟಿಸಿಹಳೆನ್ನ ಮನದಿ.

(ಕಂಗಳನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿ)

ಪರಸತಿ ಕುತೂಹಲವು ಛೇ ! ನನಗೆ ತರವಲ್ಲ.

ನಾ ಪೋಪೆನತ್ತೆಡೆಗೆ ಒಲವನರಸಿ.

(ತೆರೆಯಲ್ಲಿ)

ಮೇಲಿಂದಿಲ್ಲಿಗೆ ಇಳಿದಳೆ ಅವಳು ಹೇಗಮ್ಮಾ ! ನೀ ಹೇಳಮ್ಮಾ.

ಇಂದ್ರ

ಈ ಸುದ್ದಿಯನೆ ಕುರಿತು ಇವರು ಜಲ್ಲಿಸುತಿಹರು ! 'ಇದರೊಳಗ ನಾನರಿವೆನಿದನಾಲಿಸಿ.

(ಒಂದು ಕಡೆ ನಿಲ್ಲುವನು)

(ಹಸುಳೆ ಮತ್ತು ಅಹಲ್ಯೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವರು)

ಹಸುಳೆ

ಮೇಲಿಂದಿಲ್ಲಿಗೆ ಇಳಿದಳೆ ಅವಳು? ಹೇಗಮ್ಮಾ ಇದು, ಹೇಳಮ್ಮಾ?

ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಗೆಯೆ ಹಾರಿ ಬಂದಳೆ,

ರೆಕ್ಕೆಗಳಿದ್ದುವೆ ಹೇಳಮ್ಮಾ ?

ಆಹಲೈ

ಇದಕೇನುತ್ತರ ಹೇಳಲೆ ನಾನು ? ಮೇಲಿಂದಿಳಿದಳು-ಹೂ ಕಂದಾ-

ಕಾಮನ ಬಿಲ್ಲಿನ ಜಾರುಗುಪ್ಪೆಯೊಳು ಜಾರುತ ಬಂದಳು ಮುಗಿಲಿಂದ |

ಹಸುಳೆ

ದಿಟವಮ್ಮಾ ! ದಿಟ ನಾ ನೋಡಿದೆನಿದ ! ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಆ ಬಿಲ್ಲು

ಇಲ್ಲಿಂದಲ್ಲಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತೀ ದಿನ ! ಬಲುಸೊಗಸೇ ಆ ಜಾರ್ಕಲ್ಲು !

ಆಗಸದೊಳಗಿದು ಆದಾಗೆಲ್ಲಾ

ಹೀಗೆಯೆ ಜಾರುವರೇನಮ್ಮಾ ?

ಇತ್ತಿಗೊ ನೋಡೇ ನುಣುಪಿನ ಬಿಲ್ಲು: ಈಗಲು ಬಂದಿಹರೇನಮ್ಮಾ?

ಆಹಲೈ

ದಿಟ, ನನ್ನಪ್ಪಾ, ಬಿಲ್ಲು ಬಿದ್ದಿದೆ-

ಈಗಲು ಬಂದಿರಬಹುದಪ್ಪಾ.

ಹಸುಳೆ

ಹಿಂದಿನ ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿಗು ಬರುವರೆ ?

ಅಹಲ್ಯೆ

ಬಂದರು ಬರಬಹುದೆನ್ನಪ್ಪಾ.

ಹಸುಳೆ

ಬಂದರೆ ಈ ಸಲ ಅಪ್ಪನಿಗವರನು ಅಟ್ಟದಿರೆನ್ನುತ ಹೇಳಮ್ಮಾ.

ಕೆಟ್ಟವರೇನೇ ಈ ದೇವತೆಗಳು ?

ಅಪ್ಪನಿಗಾಗದು, ಏಕಮ್ಮಾ ?

*********************************ಸಂಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪ

ಮದನನು ಭೂಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದಿಳಿದಿರುವನು. ಅವನಿಗೆ ಕೌತುಕ. ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿದ್ದವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಮಾಸಕ್ತರು. ಅವರಿಗೆ ಮದನನ ಸಹಾಯವೇ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿನ ಈ ತಪಸ್ವಿಗಳಾದರೋ ಬೇಗ ಕಾಮಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗರು. ತಮ್ಮ ತಪದಿಂದ ದೇವಾನುದೇವತೆಗಳನ್ನು ಬೇಗ ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರು. ಆದರೇನು. ನನ್ನ ಹೂವಿನ ಬಿಲ್ಲಿಗೆ ಎಂತಹವರೂ ಸೋಲಬೇಕು! ಆ ಶಿವನೇ ಮರುಳಾಗಲಿಲ್ಲವೆ? ಈ ಮುನಿಯೇನು ಮಹಾ?

ಆದರೆ...ಇವನ ತಪದ ಹವಣಿಕೆಯೇನೋ ಯಾರು ಬಲ್ಲರು? ಇಂದ್ರನನ್ಬು ಇದಕ್ಕೆ ಬಲಿಗೊಡಬಾರದು.ಇವನ ಒಳಗನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ವಿನಾಕಾರಣ ಇವನು ರಂಭೆಯನ್ನು ಹಳಿದು ಇಂದ್ರನ ಕೋಪಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದನೆ? ಈಗ ಇಂದ್ರನೆಲ್ಲಿರುವನೋ? ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವನೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದನಲ್ಲವೆ? ಇರಲಿ. ನೋಡೋಣ. ಸತಿ ಅಹಲ್ಯೆಯು ತನ್ನ ಸುತನೊಡನೆ ಇತ್ತಲೇ ಬರುತ್ತಿರುವಳು. ಬಿಲ್ಲಿನ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಬರುವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಂದ್ರನು ಬರಲಿ. ಅಹಲ್ಯೆ ರಂಭೆಯ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ! ಕೇಳೋಣ ಎಂದು ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವನು.

ಇಂದ್ರನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವನು. ಬಿಲ್ಲಿನ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿ ಕಾಮನು ಬಂದುದನ್ನು ಅರಿಯುವನು. ಮದನನನ್ನು ಕಾಣುವನು. ಆದರೆ ಅವನು ಈ ಕಡೆ ನೋಡದೆ ಬೇರೊಂದೆಡೆಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಚ್ಚರಿಗೊಳ್ಳುವನು. ಆ ವೇಳೆಗೆ ಅವನಿಗೆ ಅಹಲ್ಯೆ ಕಾಣುವಳು. ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಕಂಡು ಅವಾಕ್ಕಾಗುವನು. ವನದೇವಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಇವಳಾರು? ಮುನಿಪತ್ನಿಯೇ ಇರಬೇಕು... ಪರಸತಿಯೆಂದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅಂಜುವನು. ಅವರು ರಂಭೆಯ ಸುದ್ದಿಯನ್ನೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಇರುವುದು ತಿಳಿದು ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಆಲಿಸುವನು.

ಅಹಲ್ಯೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ಮಗು ಕೇಳುತ್ತದೆ.ಅವಳು ಮೇಲಿನಿಂದ ಇಳಿದಳೆ? ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರಿ ಬಂದಳೆ? ರೆಕ್ಕೆಗಳಿದ್ದವೆ? ಮಗುವಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅಹಲ್ಯೆ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿನ ಮೂಲಕ ಇಳಿದಳೆಂದು ಹೇಳುವಳು. ತಾನೂ ಆ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲನ್ನು ನೋಡಿದೆನೆಂದು ಮಗು ಹೇಳುವುದು. ಅದರಿಂದ ಜಾರಿ ಬಂದುದರಿಂದ ಮಗು ಜಾರ್ಕಲ್ಲು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಸೊಗಸಾದ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತೋರಿಸುವುದು.

ತಾಯಿಯೂ ಅದನ್ನು ನೋಡುವಳು. ಹಿಂದಿನ ಹಾಗೆ ಮತ್ತೆ ಈಗಲೂ ಅವಳು ಬರಬಹುದೆ? ಎನ್ನಲು ಇರಬಹುದೆನ್ನುವಳು. ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಬಂದರೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಅಟ್ಟದಿರು ಎಂದು ಹೇಳಮ್ಮಾ ಎನ್ನುತ್ತ ಈ ದೇವತೆಗಳು ಕೆಟ್ಟವರೆ? ಅಪ್ಪನಿಗೇಕೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮಗು ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಕೇಳುವನು. ಅದಕ್ಕೆ ಅಹಲ್ಯೆ ಏನು ಹೇಳಿಯಾಳು...

ಇಲ್ಲಿ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು, ಪೂವಿಲ್ಲು, ಜಾರ್ಕಲ್ಲು ಎನ್ನುವ ವಿಶೇಷ ಪದಗಳು ಮನಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ.

ಅಹಲ್ಯ 4

ಅಹಲ್ಯೆ

ಏನು ಹರಟೆಯೋ ನಿನ್ನದು ಪೋರಾ, ಎಲ್ಲಿ ಕಲಿತೆಯೋ ಈ ಮಾತ ?

(ಅಹಲೈಯ ಸಖಿ ಮಾಧವಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾಳೆ)

ಮಾಧವಿ

ಸರಿ ಕಣೆ ! ಅಹಲೈ ! ಹೊತ್ತೇ ಕಾಣದು ನೀನಿವನೊಡನಿರೆ ಆಡುತ್ತ !

ಅಹಲೈ

ಬಾ ಬಾ ಮಾಧವಿ, ನಾನೇಗೈಯಲೆ ? ಏನೇನೋ ಹರಟುವನಿವನು.

ಆಗಳಿಂದ ಈ ಮಾತೇ ಮಾತು,

ಇನ್ನೂ ಇದ ಮುಗಿಸಿಲ್ಲವನು !

ಮಾಧವಿ

ಹುಡುಗರೆ ಹಾಗೆ; ಯಾವುದ ಹಿಡಿದರು ಬಿಡಲೇ ಒಲ್ಲರು ಕೊನೆವರೆಗು ! ನಮ್ಮವನಿಗೆ ಆ ಹುಲ್ಲೆಯ ಕರುವಿನ ಹಂಬಲವಾಯಿತು ದಿನ ಬೆಳಗು.

ಮಾಧವಿಯ ಹುಡುಗ

('ಲೇ ಅಮ್ಮಾ!' ಎಂದು ಓಡಿಬಂದು)

ಅಮ್ಮಾ, ನಾ ಮುಂದೋಡುತಲಿರೆ, ಈ ಕರುವೂ ಬರುವುದು ಹಿಂದೇನೇ ! ನಡೆದರೆ ನಡೆವುದು, ನಿಂತರೆ ನಿಲುವುದು. ಜಾಣ ಕರುವಿದು ಅಲ್ಲೇನೇ?

ಲೋ ಶತಾನಂದ ! ಹೇಗೆ ಗುದ್ದುವುದೊ ಅಡ್ಡಾ ನಮ್ಮೆಳೆಹುಲ್ಲೆ ಕರ !

ಅದರ ತಲೆಮೇಲೆ ಕೊಂಬು ಮೊಳೆತಿವೆ ದೋರನೇರಿಳೆಯ ಹಣ್ಣ ತೆರ !

ಶತಾನಂದ

ನನಗದ ತೋರೊ.

ಮರೀಚಿ

ಹಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದರೆ ತೋರುವೆ ಬಾರೊ.

ಶತಾನಂದ

ಅಮ್ಮಾ, ನಾ ಹೋಗುವೆನಿದ ನೋಡೆ ಹುಲ್ಲೆಯ ಕರುವಿನ ಜೊತೆಯೊಳಗಾಡೆ.

ಆಹಲ್ಯೆ

ಹೋಗಿರಿ ಕಂದರೆ,

(ಹಸುಳೆಗಳು ಓಡುತ್ತಾರೆ)

ಮೆಲ್ಲನೆ ನಡೆಯಿರಿ ಬಿದ್ದೀರಿ.

(ತನ್ನ ಮಗನ ಕಡೆಗೆ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಮಿಂಚು, ಗುಡುಗು.)

ಮಾಧವಿ

ಬಾ ಅಹಲೈ, ಏನ ನೋಡುವೆ ?

ಹೊತ್ತು ಮುಳುಗುವ ಸಮಯವಾಯಿತು. ಹನಿವ ತೆರೆದೊಳು ಮೋಡ ಕಟ್ಟಿದೆ. ಮಗನನೆಂದೂ ಕಾಣೆಯಾ ?

(ಗುಡುಗನ್ನು ಲಾಲಿಸಿ ಕಾತರಗೊಂಡು)

ದೇವದುಂದುಭಿಯೊ, ಸುರರಣಭೇರಿಯೊ, 'ಏನೊ ಕಾಣೆ, ಸಖಿ, ಲಾಲಿಸಿದ !

ಕೇಳಕೇಳುತಿರೆ, ನನಗಿಳೆಯಾಸರೆ ತಪ್ಪಿದೊಲಪ್ಪುದು, ಲಾಲಿಸದ !

ಮನ ಉನ್ಮಾದಕ, ಚಿತ್ತಭ್ರಾಮಕ ನಾದ ಇದಾಲಿಸು ನೀ ಗೆಳತಿ !

ತಿರೆಗಿದು ಸಲ್ಲದು, ಸ್ವರ್ಗದ ಸಂಚಿದು ; ದಿಟಿ ಎದೆಗೆಟ್ಟಿಹೆ ನಾ ಗೆಳತಿ !

( ಇವಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲು ಉತ್ಸುಕನಾದ ಇಂದ್ರನ ಚಲನದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಹೊಳಪನ್ನು ನೋಡಿ )

ಅಲ್ಲಗೊ ನೋಡದ ! ತೇಜಪು:ಜದ

ರೂಪವೊಂದು ತೋರಿ

ಕಣ್‌ಕೋರೈಸಿತು ಹಳುವೊಳು ನುಸುಳಿತು

ಮುಂದೆ ಏನೆ ದಾರಿ ?

ಮಾಧವಿ

ಮೂಡಣ ಬಾನೊಳು ಮೋಡವು ಗುಡುಗಲು

ಏಕೀ ಕವಿತೆಯನೊರೆವೆ ಸಖಿ ?

ಇತ್ತಣಿನತ್ತೆಡೆ ಮಿಂಚು ಹರಿದೊಡೆ

ಏಕೀ ಕಾತರ ನಿನಗೆ ಸಖಿ ?

ಅಹಲ್ಯೆ

ಇಂತೆಯೆ ಗೆಳತಿ, ಭ್ರಮಿಸಿದೆ ಮನ್ಮತಿ; ಬೆಳಗಿನಿಂದಲೀ ತೆರನಾಯ್ಕೆ !

ಕಾಣದ ನೋಟವ ಕೇಳದ ನಾದವ ಕಾಣುವ ಕೇಳುವ ತೆರನಾಯ್ತೆ!

ಮಾಧವಿ

ಏತಕಹಲ್ಯೆ, ನಿನಗೀ ತೆರ ಭಯ?

ತವಕವಿದೇತಕೆ ಇನಿಸೊಂದು?

ಏಕೀ ಹಲ್ಲಣ, ಏಕೀ ತಲ್ಲಣ,

ಏಕೀ ಹುಸಿಬಗೆ ನಿನಗಿಂದು?

ಅಹಲೈ

ಅಮರಾವತಿಪತಿ ಕೆರಳಿದೊಡೇಗತಿ ರಂಭೆಗಿಲ್ಲಾದ ಅವಮತಿಗೆ?

ಆತ ಮುಳಿದೊಡೆ ಉಂಟೆ ಉಳಿಗಡೆ-

ಇದೆ ಹದನಾಯಿತು ಅಂಜಿಕೆಗೆ !

ಮಾಧವಿ

ಇದಕೀ ರೀತಿಯೆ, ಇದಕೀ ಭೀತಿಯೆ, ಗೌತಮಸತಿಗಿದು ತರವೆ ?

ದೀವಕ್ಕೆ ಹಾರಿ, ನೊಂದಳಾ ಪೋಡಿ

ಮುಳಿಯಲಿಂದ್ರಗಿದು ಕತವೆ ?

ಮುಳಿದರೇನು, ಸಖಿ, ನಿನಗೇನಂಜಿಕೆ,

ರುದ್ರನಂಥ ಪತಿ ನಿನಗಿರಲು,

ಆರೇಗೈವರು ? ಹುಸಿ ನಿನ್ನಾಸರು

ಪತಿಯನರಿಯೆ_ಇಹೆ ಸನಿಯದೊಳು !

ಅಹಲೈ

ರುದ್ರನೆ ಸರಿ ! ಏ ಮುಳಿಸೆ ! -ಸಖಿ ನಿನ್ನೀ ಮಾತು

ತವಕದ ಶಮನಕ್ಕಾಗದೆ, ಹೆಚ್ಚಳಕೇ ಆಯ್ತು.

ನನ್ನಿಂದಿನ ಹಳಹಳಿಕೆಗೆ ಕಾರಣ ತಾನೇನೋ,

ನಾನೇ ಕಾಣೆನು, ಮಾಧವಿ, ಮೂಲವದೇನೇನೋ?

ಈ ತಪವನು ತಾ ಕೊಳ್ಳದೆ ನಮ್ಮಯ ಎಡೆಯೊಳಗೆ

ಅವರಿದ್ದೊಡೆ ! - ಇದೆ ಹಂಬಲವಾಯಿತು ಸಖಿ ನನಗೆ.

ಈ ನೇಮದ ಹಿಂಬದಿಗಿಹ ಹೆಬ್ಬಯಕೆ ಅದೇನೆ ?

ಅರಿತಿಹೆಯಾದೊಡೆ ಗೆಳತಿ, ಪೇಳಿಂದೆನ್ನಾಣೆ.

ಮಾಧವಿ

ಇದನರಿಯೆಯ ನೀ ಅಹಲೈ ? ಎನಗಿದು ಸೋಜಿಗವು.

ಮೂಜಗವನೆ ಗೆಲುವುದಲಾ ಈ ಯೋಗದ ಬಲವು !

ಏನೆಂದೊಡೆ ಸಿದ್ದಿಪುದದು ಬಯಸಿದ ಮರುಚಣವೆ !

ಈ ಶಕುತಿಗು ಮಿಗಿಲಿಲ್ಲವು, ಆದ ಬಣ್ಣಿಸಲಳವೆ?

ಈ ಬಲಮಿರೆ ಆ ಮನುಜನ ಬಯಕೆಯು ಬಾಧಿಸದು-

ಸ್ವರ್ಗದೊಳಾಗದ ಭೋಗದ ಸೊಗದಾ ತಣಿವಹುದು !

ದೆಸೆಯೊಡೆಯರು ಕಂದುವರೀ ಮಹಿಮನ ತೇಜಕ್ಕೆ;

ದೇವೇಂದ್ರನೆ ಅಂಜುವನೀ ಯೋಗಿಯ ಓಜಕ್ಕೆ !

ಅಹಲೈ

ಇದರಿಂದೆನಗೇನಹುದೇ ಮುನಿಗೀ ಮಹಿಮೆ ಬರೆ?

ಮಾಧವಿ

ಏಕಿಂತೊರೆವೆ; ಅಹಲೈ, ಏಕೀ ಬೇಸರವೆ? ಪತಿಗಚ್ಚಿನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಸತಿ-ನೀನೇಕಿದ ಮರೆವೆ?

( ಅಹಲ್ಯೆ ನಗುವಳು )

ಮಾಧವಿ

ಈ ಬಲವಿರೆ, ಈ ಒಲವಿರೆ, ತಾನೊಲಿದಳ ಬಯಕೆ

ಇಚ್ಚಿಪೊಡೇ ತೀರಲು ಬರೆ, ಸಲಿಸರೆ ನಿನ್ನರಕೆ ?

ನೀ ಬಯಪೊಡೆ ಅಮರಾವತಿ ಹೊಳಲಾಳುವರವರು,

ಇಂದ್ರನ ಮಿಕ್ಕಿಂದ್ರಾಣಿಯ ತೆರ, ಸಖಿ ಬಾಳಿಪರು ?

ಅಹಲೈ

ಏನೊರೆವೆಯೆ ಸಖಿ, ಮಾತಿದ ನಂಬುವೆ ನಾನೆಂತು ?

ಅರಿಯದ ಹಸುಳೆಯ ನೆಚ್ಚಿಸಿ ನುಡಿವಳು ತಾಯಿಂತು

ಮೂಲೋಕವೆ ಶರಣೆನ್ನುವ ಸುರಪುರಿದೊರೆಯೆಲ್ಲಿ ?

ಆತನ ಹಸಾದವೆರೆಯುವ ತಿರೆಯವರಾವೆಲ್ಲಿ ?'

ಬಗೆಬಗೆ ಯಾಗದೊಳೊಲಿಸುತ, ಯಜ್ಞದಿ ನುತಿಸುತ್ತ

ಬಗೆಬಗೆ ಹರಕೆಯನೊಪ್ಪಿಸಿ, ನೇಮಗಳಪುತ್ತ

ಕೊಡು ಕಾಪಿಡು ಎಂದೆನ್ನುತ, ದಿನವಾತನ ಬೇಡಿ

ಬದುಕನು ನಡೆಸುವ ನಾವೆಂತವಗಪ್ಪವು ಜೋಡಿ !

ಅವನಿಂ ಮಳೆ, ಅವನಿಂ ಬೆಳೆ, ಅವನಿಂದಲೆ ಸುಗ್ಗಿ-

ಹದುಳಕೆ ಹೊಣೆ ಅವನಿರದಿರೆ, ತಿರೆ ಪೋಪುದು ಮಗ್ಗಿ !

ಎಲ್ಲಾ ರಾಗದ ಭೋಗದ ವೈಭವದರಸವನು !

ನೋವಿನ ಸಾವಿನ ಬಾಳಿನ ನರರಪ್ಪರೆ ಸಮನು?

ಸಿಡಿಲೇಟಿಗೆ ಅಬ್ಬರಿಸುವ ಕೊಬ್ಬಿದ ಮುಗಿಲೇರಿ

ಅಂಕೆಯ ಅಂಕುಶ ಮಿಂಚಲು, ಮೊಳಗಲು ಸುರಭೇರಿ ಜಗವಾತುರಗೊಳ್ಳುವ ತೆರೆ ಮೆರೆವಾ ಸುರಪತಿಗೆ

ಆರೆಣೆ ಮಾಧವಿ, ಪೇಳಾ ಭೀಕರಮಂಗಳಗೆ ?

ಇಂತೆಂದೊಡೆ, ಪತಿದೇವರ ನಂಬೆನು ನಾನೆಂದು

ಭಾವಿಸದಿರು, ನೀ; ಅವರಿಂ ಪಿರಿದಲ್ಲೆನಗೊಂದು.

ಆದೊಡೆ ಬಲ್ಲಿದನಿಂದ್ರನು ಹಿರಿಯನು ಲೋಕಕ್ಕೆ !

ಅವನೆದುರಿಸಿ ನಾವಿರುವೊಡೆ ಆಗದು ಕ್ಷೇಮಕ್ಕೆ.

ನೋಡಲೆ ಮಾಧವಿ, ಮೇಗಡೆ ಕಪ್ಪಿಡಿದಿದೆ ಬಾನು;

ಮಳೆಮುಗಿಲುರವಣಿಸುತ್ತಿದೆ; ತೋರಿದೆ ಶಕ್ರಧನು.

ಮಿಂಚಿನ ಕೆಂಚುರಿ ನಾಲಗೆ ನಮ್ಮನೆ ನೊಣೆವಂತೆ

ತಹತಹಿಸಿದೆ ಗುಡುಗಾಗಿದೆ ನಮ್ಮನೆ ನಗುವಂತೆ !

ಮುಯ್ಯಸಗಲು ಮನಮಾಡಿರುವಿಂದ್ರನ ಸನ್ನಾಹ

ಇಂತಲ್ಲದೆ ಬೇರಿಲ್ಲವು ಇದು ನಿಸ್ಸಂದೇಹ ! ನಮ್ಮೆ ಸಕಕೆ ಮುಳಿದಾತನ ಸಿಡಿಲೆರಗುವ ಮುನ್ನ

ಮರೆಹೊಕ್ಕಾತಗೆ ಮೊರೆಯಿಡದಿರೆ ತಪ್ಪದು ಬನ್ನ.

ಮಾಧವಿ

ಸಲ್ಲದ ಭಯವಿದು, ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕುದು ಈ ಮುಗಿಲು;

ಹದಗೆಟ್ಟದನೇ ಚಿಂತಿಸಿ ನಿನಗಾಯ್ತಿದಿಗಿಲು.

ಈ ಅಳುಕಿರೆ, ಬಾ ಕಳಶವನಿಟ್ಟಿಂದ್ರನ ಎರೆವ-

ಆ ಪೂಜಾಪ್ರಿಯ ದೇವನು ತಪ್ಪದೆ ನಮಗೊಲಿವ.

ಅಹಲೈ

ಒಳ್ಳೆತನೊರೆದೆಯೆ ಗೆಳತಿ, - ಮನಕೊಪ್ಪಿನ ಮಾತು !

ಹದುಳವ ಹರಸುವ ಬಾರೇ ನಾವಿಂದ್ರಗೆ ನೋಂತು.

ತಪದಾಣದೊಳಿರುವಗ್ನಿಯ ನಿತ್ಯದ ಪೂಜೆಯನು

ಸಲ್ಲಿಸಿ ನಾ ಬಹೆ ಮೊದಲೊಳು, ಕೊಳಲೀ ಪೂಜೆಯನು.

ನನ್ನೆಳೆಯನು ಹಂಬಲಿಸದ ತೆರ ನಾ ಬಹ ವರೆಗೆ

ನೋಡಿಕೊ, ಸಖಿ ; ನಾ ಪೋಪೆನು ಸ್ವಾಮಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ.

ದೇವರು ಮುಳಿವೀ ತಪವನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸಿರೆಂದು

ಎಚ್ಚರೆ ಪತಿದೇವರ ಬೇಡುವೆ ನಾನಿಂದು.

ಮಾಧವಿ

ನೀನೆಳಸಿದ ತೆರನಾಗಲಿ ! ಬಾ ಬೇಗನಹಲ್ಯೆ

(ಹೋಗುವರು)

*******************************

ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪ

ಅಹಲ್ಯೆಯ ಗೆಳತಿ ಮಾಧವಿ ಬರುವಳು. ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವರು. ಏನನ್ನಾದರೂ ಹಿಡಿದರೆ ಬರೀ ಅದೇ ಮಾತು ಅವರದು ಎಂದು ನಗುವರು. ಅಹಲ್ಯೆಯ ಮಗ ಶತಾನಂದನಿಗೆ ಮಾಧವಿಯ ಮಗ ಮರೀಚಿ ತನ್ನ ಕರುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವನು. ಅದನ್ನು ತಾನೂ ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ ಶತಾನಂದ ಅವನೊಡನೆ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಹೋಗುವನು.

ಆ ವೇಳೆಗೆ ಮಿಂಚು ಗುಡುಗು ಆರಂಭವಾಗುವುದು. ಹೊತ್ತು ಮುಳುಗುವ ಸಮಯವಾಗಿದೆ. ಹೋಗೋಣ ಬಾ ಎನ್ನುವಳು‌ ಮಾಧವಿ. ಎಂದೂ ಇರದಷ್ಟು ಅಗಾಧವಾದ ಶಬ್ದ, ಅಹಲ್ಯೆಗೆ ಕಾತರತೆ. ರಂಭೆಯನ್ನು ಓಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ದೇವೇಂದ್ರ ಕುಪಿತನಾಗಿಹನೆಂದು ಅವಳ ಭಾವನೆ. ಎಲ್ಲೋ ಇಂದ್ರನ ಚಲನದಿಂದ ಹೊಳಪೊಂದು ಮೂಡಿದಂತೆ ಭಾಸ. ಅವಳಿಗೆ ಹೆದರಿಕೆ. ಮಾಧವಿ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುವಳು. ಮಾಮೂಲಿ ಮಿಂಚು ಗುಡುಗಿಗೆ ಹೆದರಿಕೆಯೇಕೆ?ಎನ್ನುವಳು. ಅಹಲ್ಯೆಯ ತಲ್ಲಣಕ್ಕೆ ಆಕೆಗೆ ವಿಸ್ಮಯ. ಆದರೆ ಅಹಲ್ಯೆಗೆ ಭಯ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದು.ಸುರಪತಿ ಮುನಿದರೆ ಭೂಮಿಗೆ ಉಳಿವುಂಟೆ ಎನ್ನುವಳು. ಅವನು ಮುನಿದರೇನು? ರುದ್ರನಂಥ ಪತಿ ನಿನಗಿಲ್ಲವೆ? ಅವನು ಎಲ್ಲ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವನು ಎಂದು ಮಾಧವಿಯ ಸಮಾಧಾನದ ನುಡಿಗಳು.

ತನ್ನ ಪತಿಯು ರುದ್ರನೇ ಸರಿ. ಅದೇನು ಕೋಪ! ಅದೆಷ್ಟು ಮುನಿಸು! ಅದೇಕೆ ಇಷ್ಟು ತಪಸ್ಸೋ ಕಾಣೆ. ಮೂರು ಜಗವನ್ನೇ ಗೆಲ್ಲುವುದಕ್ಕಿರಬಹುದು ಎಂದು ಗೆಳತಿಯ ನುಡಿ. ದೇವೇಂದ್ರನೂ ಈ ತಪಕ್ಕೆ ಹೆದರುವನು ಎನ್ನಲು ಅಹಲ್ಯೆ ಈ ಮಹಿಮೆಯ ಮೋಹವೇತಕ್ಕೆ ಬೇಕು ಎನ್ನುವಳು. ಗೆಳತಿಯು ಇಂದ್ರಾಣಿಯಂತೆ ನೀನು ಮೆರೆಯಬಹುದಲ್ಲ ಎನ್ನುವಳು.

ಅಹಲ್ಯೆ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲಿ? ತಾವೆಲ್ಲಿ? ಅವರು ಕೊಡುವವರು. ನಾವು ಬೇಡುವವರು. ಇಂದ್ರನಿಂದಲೇ ಮಳೆ ಬೆಳೆ ಬದುಕು ಎಲ್ಲವೂ. ಅವನೊಲಿದರೆ ಸುಗ್ಗಿ. ಮುನಿದೊಡೆ ಮಗ್ಗಿ. ಎಲ್ಲಾ ವೈಭವದ ಅರಸ ಅವನು. ಅವನಿಗೆ ಯಾರು ಸಾಟಿ? ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯನವನು. ಅವನನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ನಾವು ಬಾಳುವುದುಂಟೆ?

ನೋಡು ಮಾಧವಿ, ಮುಗಿಲುಹೇಗೆ ಕಪ್ಪಾಗುತ್ತಿದೆ! ಮಹಾಪ್ರಳಯದ ಮಳೆ ಬರುವುದು ಎಂದಾಗ ಮಾಧವಿಯು ಮತ್ತೆ ಸಮಾಧಾನಿಸುವಳು. ಅಹಲ್ಯೆಯ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಕಳಶವನ್ನು ಇಟ್ಟು ಇಂದ್ರನ ಪೂಜೆ ಮಾಡೋಣ ಎನ್ನುವಳು. ತಾನು

ಪತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ದೇವರ ಮುನಿಸಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಈ ತಪವನ್ಬು ಬಿಡಿರೆಂದು ಒಮ್ಮೆ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವೆನು. ನನ್ನ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ನೋಡಿಕೋ. ಪೂಜೆಗೆ ಅಣಿಗೊಳಿಸು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಡುವಳು.

ಅಹಲ್ಯೆ 5

ಮದನ

(ಆ ಕಡೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಹಲೈ ಹೋದ ಕಡೆಯನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಂಡು ನಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಕಂಡು)

ನೋಡುತಿದ್ದರು ಕಾಣಲೊಲ್ಲದೆ, ಬಯಲ ನಿಟ್ಟಿಪ ನೋಟದಿ

ಏನ ನೋಡುತ ನಿಂತೆ ವಾಸವ, ಇಂತು ಬೆರಗಿನ ಮಾಟದಿ ?

ಇಂದ್ರ

ಏನು ಹೇಳಲಿ, ಮದನ, ಅಜ್ಜನ ಮಾಟಗಾರಿಕೆ ಎಂಥದೊ

ಚೆಲುವ ರೂಪಿನ ತಿರುಳ ಬರೀ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬೆರಗಾದುದೊ !

ದಿತಿಯ ಮಕ್ಕಳನಂದು ವಂಚಿಸಲಾದ ಮೋಹಿನಿಯಂದದಿ

ಬನದಿ ಸುಳಿದೀ ಹೆಣ್ಣ ಮಾಟಕೆ, ಆದೆ ಮನವುಳಿವಂದದಿ.

ಹೊಮ್ಮು ಕಳೆಯಿಂದಮರಯೌವನವನ್ನೆ ಜರೆಯುವ ಮೈಸಿರಿ

ಅಂತಿದಲ್ಲವು ಇಂತಿದಲ್ಲವು ಹೊಸತು ಹೊಸತೆನುವಚ್ಚರಿ !

ನೋಡನೋಡಲು ನೋಡುವಾಸೆಯು ಕಡಲು ಉಕ್ಕುವ ತೆರದೊಳು

ನನ್ನ ತನದೆಲ್ಲೆಯನೆ ಮೀರಲು ನಿಂದೆ ನಾನಳಿದರಿವೊಳು.

ಸಂಜೆಗೆಂಪಿನೊಳೆಸೆವ ಬಿದಿಗೆಯ ಪೆರೆಯ ಕಾಂತಿಯ ನಿಂದಿಸಿ

ದಂತಕಾಂತಿಯು ಮಿನುಗಲಧರದಿ

ಚಿತ್ತವ ಬಂಧಿಸಿ

ನುಡಿದು, ನುಡಿಗೂ ಮಿಕ್ಕು ಬಂದುದ ಕಣ್ಣು ಹೊಳೆಯಿಸುವಂದದಿ ಭಾವಜನಕನೆ, ಭಾವವೆಂತೊಗೆತಂದಿತೀಕೆಯ ಹೃದಯದಿ !

ಕಿವಿಗೆ ಹೊಸ ಸೊದೆಯನ್ನೆ ಕರೆಯುವ ಮಾತೊಳೆನ್ನನು ಬಣ್ಣಿಸಿ

‘ನನ್ನಿ, ನನಗೆಣೆಯಾರು ಲೋಕದೊಳೆಂದು'

ಮನದೊಳಗೆನ್ನಿಸಿ, ನನ್ನ ಮಹಿಮೆಗೆ ಮೋಹಗೊಳ್ಳುತ, ನನ್ನ ಹಿರಿಮೆಗೆ ಹೆದರುತ

ನನ್ನನೇ ನೆನೆದಿದ್ದ ಮುಗುದೆಗೆ ನಿಂತೆನೈ ಮನ ನೀಗುತ.

ಮದನ

ಸರಿಯೆ, ವಾಸವ, ಒಳ್ಳಿತೆಸಗಿದೆ ! ಬಂದುದಾಯಿತು ಸಾರವು !

ಹೆಣ್ಣ ನೋಡುತ ನಿಂತೊಡಾಯಿತೆ ಮುನಿಯ ಗೆಲ್ಲುವ ಕಾರ್ಯವು ?

ಇಂದ್ರ

ದಿಟ, ಮದನ, ಮರೆತಿದ್ದೆ ನಾನಿದ; ಏನು ಮುಂದಿನ ಮಾಟವು-

ಮುನಿಯ ಬಲವೆಂತವನ ಬಗೆಯಂತವನ ಗೆಲ್ಲುವ ಹೂಟವು?

ಮದನ

ಬಿಡು ಬಿಡೀತನ ಭಯವ ವಾಸವ, ಹೂಡಿಹೆನು ನಾ ಹೂಟವ;

ಇವನ ಸತಿಯಿಂದವನ ಗೆಲ್ಲುವೆ, ನೋಡು ನನ್ನೀ ಮಾಟವ.

ತಪೋಲುಬ್ಧಗೆ ನೇಮಬದ್ದಗೆ ಸರಸಕಾಮ ವಿರುದ್ಧಗೆ

ತೋರಿ ನಾನಿಂದೊಲುಮೆ ಹುರುಳನು ಸೆಳೆವೆ ರಾಗದ ಹಾದಿಗೆ.

ಇಂದ್ರ

ಧರ್ಮಕಾದವಳಿವಳು; ಇವಳಿಂ ಮುನಿಯ ಕೆಡಸುವೆನೆಂಬೆ ನೀ !

ಏನು ಸಂಚದು, ನಿನ್ನ ಕಜ್ಜಕೆ ಅಪ್ಪಳೆಂತೀ ಭಾಮಿನಿ ?

ಮದನ

ಹೆರರಂಗನೆಯೇಂ ತನ್ನಂಗನೆಯೇಂ-

ಮೋಹದಿ ಕೆಡೆವೊಡೆ ಈ ನೆವ ತಡೆಯೇಂ?

ನೀತಿಯ ನೆವದೊಳು ರಂಭೆಯ ಗೆದ್ದಂ, ನೀತಿಯ ನೆವದೊಳೆ ಕಾಮಗೆ ಬಿದ್ದಂ!

ಮುನಿಯೊಳು ಹುದುಗಿಹ ಸತಿಯಾಸೆ ಮಾಗಿಯೊಳಿರುವೊಲು ಬಸಂತದಾಸೆ. ಇಂದಾಗಲು ಈ ಕಾಮಕೆ ಮುಕ್ತಿ

ಕುಂದಲು ಈತನ ಸಂಯಮಶಕ್ತಿ

ಕೂರಂಬಿಟ್ಟೆನು ಕೇಕರದೊಳಗೆ; ಇವಳೊಗೆಯಲು ಇದು ಗೌತಮನೆದೆಗೆ ವಿಭ್ರಮದಿಂದಪ್ಪನು ಸ್ವಚ್ಛಂದ;

ಮೋಹದಿ ತೊಳಲುವನೇನದು ಚಂದ; ಇಂದೀತನು ನನ್ನಂಬಿಗೆ ಹವಣು ! ಹದನಿಲ್ಲದೆ ಮದನನು ವರ್ತಿಸನು. ತಮ್ಮನು ತಾವೇ ವಂಚಿಸುತಿಹರಂ ವಂಚಿಸಲಲ್ಲವೆ ಇಹುದೀ ಚದುರಂ? ನೀತಿಯ ನೆವದೊಳೆ ಒಲವಂ ಗೆದ್ದಂ, ನೀತಿಯ ನೆವದೊಳೆ ಒಲವಿಗೆ ಬಿದ್ದಂ !

ಇಂದ್ರ

ಬಲು ಠಕ್ಕಿನವಂ ಸೈ ನೀ ಕಂತು ! ನಿನ್ನ ಮರ್ಮವನು ಅರಿವನದೆಂತು ?

ಮದನ

ಅರಿಯಲು ಬಯಸುವೆಯಾದೊಡೆ ಬಾರಾ ಗೌತಮ ತಪವಿಹ ತಾಣಕ್ಕೆ.

ಇಂದ್ರ

ಅಂತೇ ನಡೆ ನಡೆ, ಒಲವೇ. (ತನಗೆ ತಾನೇ) ನಾನೂ

ಸಲಿಪೆನು ಕಾಣಿಕೆ ನೋಟಕ್ಕೆ

(ಹೋಗುವರು)

***********************

ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪ

ಮದನ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇಂದ್ರನನ್ನು ರೇಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇಂದ್ರನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ ಇಂತಹ ಚೆಲುವೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಮನ ಸೋತೆನು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ನೋಡಿದಷ್ಟೂ ನೋಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ. ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಮದನನ ಬಾಣ ನಟ್ಟಿದೆ. ಬಿದಿಗೆಯ ಚಂದ್ರನ ಕಾಂತಿ ಅವಳದು. ದಂತಕಾಂತಿಯ ಹೊಳಪಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅಧರಗಳು ಹೊಳೆದಿವೆ. ನನ್ನ ಹಿರಿಮೆಗೆ ಹೆದರುತ್ತ, ನನ್ನನ್ನೇ ನೆನೆಯುತ್ತ ನಿಂತ ಇವಳಿಗೆ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೋತುಹೋದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಇಂದ್ರ.

ಮದನನಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ತಾನು ಬಂದುದು ಸಾರ್ಥಕವಾಯಿತು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಮುನಿಯನ್ಬು ಗೆಲ್ಲುವ ಕಾರ್ಯ ಆಗಬೇಕು. ಅವನ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸು ಮುರಿಯಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತಾನು ಹೂಡಿರುವ ಹೂಟ ವ್ಯರ್ಥವಾಗದು ಎನ್ನುವನು. ಇವನ ಸತಿಯಿಂದಲೇ ಇವನನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವೆ ಎನ್ನುವನು. ಅದು ಹೇಗೆ? ಎಂದು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಕಾತರ.

ತನ್ನ ಸತಿಯಿರಲಿ, ಪರಸತಿಯಿರಲಿ, ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಕೆಡವುವುದೇ ತನ್ನ ಕಾಯಕ. ನೀತಿಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ರಂಭೆಯನ್ನು ಗೆದ್ದಿಹನು. ಅದೇ ನೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಮದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವನು. ಮನದಲ್ಲಿ ಸತಿಯ ಆಸೆ ಹುದುಗಿರುವುದು. ನಾನು ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣದ ದೆಸೆಯಿಂದ ಅವನ ಮನದಲ್ಲಿ ಕಾಮನೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವುದು. ಇಂದು ಇವನು ನನ್ನ ಬಾಣಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗತನು. ಒಂದು ಕಡೆ ಒಲವನ್ನು ಗೆದ್ದವನು ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಒಲವಿಗೆ ಬಿದ್ದನು.

ಇಂದ್ರನು ಮದನನ ಚಾತುರ್ಯಕ್ಕೆ ಮೆಚ್ಚುವನು. ನಿನ್ನ ಮರ್ಮವನ್ನು ಅರಿತವರುಂಟೇ ಎಂದು ಶ್ಲಾಘಿಸುವನು. ಅರಿಯುವೆಯಾದರೆ ಬಾ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಗೌತಮನ ತಾಣಕ್ಕೆ ಎಂದು ಮದನನು ಕರೆಯುವನು. ಇಂದ್ರನಿಗೂ ಒಲವಿನ ಗೆಲುವನ್ನು ಕಾಣುವ ಆಸೆಯಾಗಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯುವನು.

ಪುತಿನ ಅವರ ಅಹಲ್ಯೆ ಗೀತನಾಟಕ

ನಿರೂಪಣೆ:. ಸುಬ್ಬುಲಕ್ಷ್ಮಿLrphks Kolar

ಅಹಲ್ಯೆ 6

ದೃಶ್ಯ ೪

(ಗೌತಮನ ತಪಃಸ್ಥಾನ. ಮುಂದೆ ಒಂದು ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯ ಬಳಿ-ವಟು ಮತ್ತು ಮೈತ್ರೇಯ ಇರುವರು. ಮತ್ತೊಂದು ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ-ಧ್ಯಾನಸ್ಥನಾಗಿ ಗೌತಮನಿರುವನು. ವಟು ಮತ್ತು ಮೈತ್ರೇಯರ ಕಡೆಗೆ ಬೆಳಕು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಿದ್ದಿರುತದೆ. ಗೌತಮನು ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾನೆ.)

ವಟು

ಬುವಿ ಬಾನಳೆದುರವಣಿಸಿದ

ಹರಿಪಾದಕೆ ತಲೆಯೊಡ್ಡುತ

ಕೆಳಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳುತ್ತಿಹ ಬಲಿದೊರೆಯಂದದೊಳು-

ಮಗುವಿರುಳಿನ ನಿಡು ನೀಡಿದ

ದೆಸೆ ಮೆಟ್ಟಿದ ಮುಗಿಲಡಿಯಡಿ ಮರೆಯಾದುದು ಪಗಲೈಸಿರಿ

ಪಡುವಣ ಕಮರಿಯೊಳು.

ಮೈತ್ರೇಯ

ರವಿವಂದಿತ ನೀಲಾಂಬುಧಿ

ಹೆತ್ತಿತು ಕೆನೆ ಇದಿಗೋ ಎನೆ

ಹೆಪ್ಪಿನ ಕಪ್ಪಿನ ಮೋಡವು

ಕಟ್ಟಿದೆ ಬಾನಿನೊಳು;

ಮೋಹದ ಹುದುಲೊಳು ಮುಳುಗುವ ತಾಮಸಿಯಾತ್ಮದ ತೆರದೊಳು

ಸಂಜೆಯ ಚೆಂಬೆಳಗಿಳಿಯಿತು ತಾಮಸಿಯೊಡಲಿನೊಳು.

ವಟು

ಕೂರ್ಮನ ಬೆನ್ನಿಂದೇಳುವ ಮಂದರಪರ್ವತದಂದದಿ

ಚಣಚಣಕೂ ಹಿರಿದಹುದೀ ರೋದೋಂತದ ಮುಗಿಲು;

ಫಳ್ಳನೆ ನೀಳ್ ಮಿಂಚಿದಿಗೋ ದೇವಾಸುರರೆಳೆದಾಟಕೆ

ಚಣಚಣಕೂ ಹೊರಳಾಡುವ ವಾಸುಕಿತನು ಎನಲು.

ಮೈತ್ರೇಯ

ಅದೊ ! ಅತ್ತೆಡೆ ಆ ಮರದೆಡೆ ಮೆಲುಮೆಲ್ಲನೆ ಪದವಿಕ್ಕುತ ನಿದ್ರಾಲೋಕದಿ ಮೂಡುವ

ಕನಸಿನ ರೂವಂತೆ-ಬಹರಾರಿದು, ಈ ನಸುಕೊಳು

ಪರಿಚಿತರಂತೀ ಹಳುವೊಳು?

ತಪಭಂಗಕೆ ಹೊಂಚಿಹನೋ ಅಬಲಾಬಲನಿಂತೆ ?

ವಟು

ದಿಟ, ಗುರುಗಳೆ ನೀವೊರೆದುದು; ಇರಬಹುದು ಚೆಚ್ಚರದೊಳು.

ಏಗಳಿಗೆಗೆ ಏನಹುದೋ?

ಬಲು ತಂತ್ರಿಗಳಿವರು !

ಆದೊಡೆ, ನಿಟ್ಟಿಸಿರಾರ್ಯ ತಾಪಸವೇಷದ ಹೆಂಗಸು-ಗುರುಪತ್ನಿಯ ನಡೆ-ಆಕೆಯೆ!!

ಈ ಎಡೆಗೇ ಬಹರು.

ಮೈತ್ರೇಯ

ದಿಟವಾಗಿಯು ಆಕೆಯೆ ಸರಿ ! ಪೋ, ವತ್ಸಾ, ನೀ ಮುನ್ನಡೆ-

ದವರಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆತಾರೈ_

ತಮಕಂಜದ ತೆರದಿ.

ನಾನಿಲ್ಲಿನ ಸುಪ್ತಾಗ್ನಿಯ

ಜವಾ ಕಿರುಬೇಗದೊಳುದ್ದೀಪಿಪೆ-

ನೀ ತಾಣವು ನೈಷ್ಣುರ್ಯವ

ತುಸ ನೀಗುವ ತೆರದಿ.

(ಅಹಲೈ ವಟುವಿನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾಳೆ.)

ಅಹಲೈ

ಇರುಳಿಟ್ಟಿಣಿಸಿದೆ

ಮುಗಿಲೊಡ್ಡಣಿಸಿದೆ

ಮೌನದೊಳದ್ದಿದೆ ಬನವೆಲ್ಲಾ

ಬಳಕೆಯ ನೆಲಮಿದು

ಏತೆರನಾದುದು

ಅಂಜಿಪುವೀ ತರುಗಿಡುವೆಲ್ಲಾ !

ರಕ್ಷೆಯದಾವುದು

ನಿಮ್ಮನು ಕಾವುದು ?

ನೀವೆಂತನುಜಾ, ಎದೆಗೆಡದೆ ಒಂಟಿಯೊಳೀಪರಿ

ರಾತ್ರಿಯ ಕಳೆವಿರಿ,

ಬಗೆಬಗೆದನಿಯೀ ಕಾನನದೆ?

ವಟು

ಹವಿತುಷ್ಟಾಗ್ನಿಯ ಮುಖದೊಳಗೇಭಯ ?

ತಾಯೇ, ರುದ್ರನ ತೆರದೊಳಗೆ ಗುರುವಿರಲಾಪದ

ಕೆಂತಹುದಾಸ್ಪದ !

ನೆಮ್ಮದಿಯಲ್ಲದೆ ಏನೆಮಗೆ?

ಆಹಲ್ಯೆ

ದಿಟ ದಿಟ ! ಕೌಶಿಕ !

ನಗುತೀ ಪಾವಕ

ದಟ್ಟಿಸುತಿಹನೀ ತಮವನ್ನು;

ಮಂಗಳ ದರ್ಶನ

ಆಡಗಿಸುತ್ತಿದೆ ತಲ್ಲಣವನ್ನು,

ಮೈತ್ರೇಯ

( ಮುಂದೆ ಬಂದು )

ಹೊತ್ತಾಯ್ತತ್ತಿಗೆ

ಅಗ್ನಿಯ ಪೂಜೆಗೆ;

ಬಾನ್ ಮುನಿದಿಹುದಾಲಿಸಿ ಸೊಲ್ಲ ಚಣದೊಳೆ ಹನಿವುದು, ತಳುವಿದೊಡಾಗದು;

ಏಳಿರಿ, ಆಣಿಯಾಗಿಹುದೆಲ್ಲ.

ಅಹಲ್ಯೆ

ಆಯಿತು ಅಣ್ಣ;

ನಿಮ್ಮೀ ಬನ್ನ

ಎಂದಿಗೆ ಮುಗಿವುದು?- ಮನದೊಳಗೆ ಹದುಳವ ನೀಗದೆ

ಕೇಡನು ಹಾರದೆ

ಎಂದೊಂದದುವೈ ಮನೆಯೊಳಗೆ?

ಈ ತಪವೇತಕೆ?

ಈ ಜಪವೇತಕೆ? ಸಿದ್ಧಿಯದೇನಹುದಿದರಿಂದ? ದೇವರೊಳೇತಕೆ

ನಮಗೀ ಹೋರಿಕೆ?

ಹಿತವೇನಹುದೀ ಹಗೆಯಿಂದ?

ಪತಿಯೀ ಮನವನು ಮರಳಿಸುವನುವನು

ಕಾಣಿರಿ, ಅಣ್ಣಾ ನೀವಿಂದು. ಮಂಗಳವಲ್ಲದ

ಆವುದೊ ಪೊಲ್ಲದ

ಶಂಕಿಸುತಳುಕಿಹೆ ನಾನಿಂದು.

ಮೈತ್ರೇಯ

ಏತಕೆ ಅತ್ತಿಗೆ

ನಿಮಗಿಂದೀ ಬಗೆ: ಹದನೇನಿಹುದಿಲ್ಲಂಜಿಕೆಗೆ?

ತಪವಂ ಗಳಿಪುದು

ಮುನಿಜನಕಾದುದು; ಎಡರೇನಿಹುದಿಲ್ಲಮರರಿಗೆ ?

ಆತ್ಮೋದ್ದೀಪನ-

ಕಾದೀ ಸಾಧನ

ಲೋಕದ ಕಲ್ಯಾಣಕೆ ಆಯ್ತು;

ದುರುಳರು ದೌಷ್ಟ್ಯದಿ

ಮರುಳರು ಮೌಡ್ಯದಿ

ನಯಗೆಡೆ, ಹದ್ದಿನೊಳಿಡಲಾಯ್ತು.

ಈ ತಪಬಲಮಿರೆ

ಅಮರಾವತಿದೊರೆ ತಲೆಬಾಗಿಪನೆಮ್ಮೋಜಕ್ಕೆ !

ಈ ಬಲ ಮಿಗಿಲು,

ಏಕೀ దిగిలు ?

ನಡೆಯಿರಿ ಅಗ್ನಿಯ ನೇಮಕ್ಕೆ.

ಅಹಲೈ

ದಿಟ ! ಸಲ್ಲದು ಭಯ;

ನಾನೀ ಪೂಜೆಯ

ಮುಗಿಸುವೆ ಬೇಗನೆ ಅಣ್ಣಯ್ಯ

ಇತ್ತೆಡೆಬಾರೈ,

ಕೌಶಿಕ ತೋರೈ

ಪಾವಕನರ್ಚಿಸೆ ತಕ್ಕಣಿಯ

( ಅಗ್ನಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವರು.)

*****************************

ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪ

ಗೌತಮರ ಆಶ್ರಮ. ಅಗ್ನಿಶಾಲೆ. ವಟು ಮತ್ತು ಮೈತ್ರೇಯರಿರುವರು. ಸಂಜೆಯ ಸೊಬಗನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವರು. ವರ್ಣನೆ ಸೊಗಸಾಗಿದೆ. ಕಪ್ಪು ಮುಗಿಲು ತಾಮಸಿಯ ಮನದಂತಿದೆ ಎನ್ನುವ ಹೋಲಿಕೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಸುರಾಸುರರ ಮಥನಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಕೂರ್ಮ, ಮಂದರಗಳು ಅಲುಗಾಡಿದಂತೆ ಮಿಂಚು ಹೊರಳುತ್ತಿದೆ. ಹಿಂದೆಯೇ ಆವರಿಸಿದ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಕಿತರಾಗುವರು. ತಾಪಸಿಯ ಆತ್ಮದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಜೆಗೆಂಪು ಇಳಿಯಿತು. ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ದಟ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ ಮುಗಿಲು. ಇನ್ನೇನು ಮಳೆ ಸುರಿಯಲಿದೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಅಹಲ್ಯೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮೊದಲು ಯಾರೊ ಅಪ್ಸರೆ ಮುನಿಗಳ ತಪೋಭಂಗಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿರಬಹುದೆ ಎಂದು ಶಂಕಿಸಿ ನಂತರ ಅವಳು ಅಹಲ್ಯೆಯೆಂದು ಗುರುತಿಸಿ ಸಮಾಧಾನ ತಾಳುವರು.

ಮೈತ್ರೇಯನು ಅವಳನ್ನು ಕರೆತರಲು ವಟುವನ್ನು ಕಳಿಸುವನು ತಾನು ಇಲ್ಲಿಯ ಅಗ್ನಿಶಾಲೆಯ ಅಗ್ನಿಯ ಪರಿಚರ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವನು. ಏನೂ ತೊಂದರೆಗಳು ಬರದಿರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುವನು.

ಅಹಲ್ಯೆ ವಟುವಿನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಬರುವಳು. ಅವಳಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ವಾತಾವರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಭಯ. ದಿಗಿಲು. ಇಂತಹ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಇವರು ನಿರ್ಭಯದಿಂದ ಇರುವರಲ್ಲಾ ಎಂದು ಸೋಜಿಗ. ಅದಕ್ಕೆ ವಟು ಅಗ್ನಿಯು ಇರಲು ಏತರ ಭಯ? ಎನ್ಬುವನು. ಅಲ್ಲದೆ ರುದ್ರನಂತೆ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿರುವ ಗುರುವಿರುವಾಗ ಅಂಜಿಕೆ ಎಂತದು ಎನ್ಬುವನು. ಅದನ್ನು ಅವಳು ಒಪ್ಪುವಳು.

ಮೈತ್ರೇಯನು ಅಹಲ್ಯೆಯನ್ನು ಅತ್ತಿಗೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತ ಅಗ್ನಿಯ ಪೂಜೆಗೆ ಹೊತ್ತಾಯಿತು ಬನ್ನಿರಿ ಎನ್ನುವನು. ಎಲ್ಲ ಅಣಿಯಾಗಿರುವುದು.

ಅಹಲ್ಯೆ ತನ್ನ ಪತಿಯ ತಪಸ್ಸು ಏತಕ್ಕಾಗಿ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುವಳು. ಅದರಿಂದಾಗುವ ಸಿದ್ಧಿಯೇನು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಳು. ಏನೋ ಅಳುಕು ಕಾಡುತ್ತಿದೆಯೆನ್ನುವಳು.

ಮೈತ್ರೇಯನು ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸುವನು. ಆತ್ಮದ ಉದ್ದೀಪನಕ್ಕಾಗಿ ಈ ತಪಸ್ಸು ಸಾಧನವೆನ್ಬುವನು. ಮತ್ತು ಲೋಕದ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೂ ಸಹಾ ಬೇಕು. ಈ ತಪಸ್ಸಿನ ಬಲವಿದ್ದರೆ ಅಮರಾವತಿಯ ದೊರೆಯೂ ತಲೆಬಾಗುವನು. ಏಕೆ ದಿಗಿಲು ಎಂದು ಕೇಳುವನು. ಆಗ ಅಹಲ್ಯೆ ಹೌದು, ಭಯ ಸಲ್ಲದು. ಪೂಜೆಯ ಮುಗಿಸುವೆನು ಎಂದು ಅಗ್ನಿದೇವನನ್ಬು ಪೂಜಿಸುವಳು‌

ಅಹಲ್ಯೆ 7

(ಮದನ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.)

ಮದನ

ಇದುವೆ ಆ ತಪದಾಣ ! ಅಲ್ಲಗೋ ಗೌತಮನು

ಧ್ಯಾನಮುದ್ರಿತವದನ ಭೀಮದರ್ಶನನು ! ಆದ್ರಿ ಕನ್ಯಾವಿಮುಖ ಇಂತೆಯಲ ತಪವಿದ್ದ :

ಎಂತು ಮನವಳುಕುತ್ತ ನೆನೆವುದದನು !

ಪತಿಮುಖದೊಳೇ ಭೀರು ನೇಮವಾಚರಿಸಿಹಳು-

ಭಾವಕಾತರೆ ಗಿರಿಜೆ ಅಂದೆಂತುಟಂತು.

ನೀ ಕೆಲದೊಳಿಂತಿದ್ದೆ, ನಾ ಬಿಲ್ಲುಗೊಂಡಿದ್ದೆ;

ಅದೊಡಾ ಕತೆ ಬೇರೆ ಇಂದದು.

ನೀನಿತ್ತ ಮರೆಯೊಳಿರು, ನಾನು ತವಸಿಯೆಡೆ

ಹೊಂಚುತ್ತ ಹಾಡುತ್ತ ಶರವನೊಗೆಯುವೆನು.

ನೀ ನೋಡನೋಡುತಿರೆ, ಮೋಹಾಗ್ನಿ ಭುಗಿಲೆದ್ದು

ತಪವುರುಹಲೆಂತಹಾ ಮುನಿ ತವಿಪನು !

(ಮದನನು ಮುನಿಯೆಡೆಗೆ ಹೋಗುವನು)

ಇಂದ್ರ

(ಅಹಲೈಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತ)

ಅಹ ! -

ಎಂಥ ಅಚ್ಚರಿ ಚೆಲುವೆ ! ಏಂ ಸುಕೃತಿ, ಈ ಅಗ್ನಿ !

ಮೊಗಕೆ ಮಿರುಗಿಡುವೋಲು ಹೊಂಬೆಳಗ ಲೇಪಿಸುತ

ಸುತ್ತಲೆಡೆಬಿಡದಂತೆ ಕುಣಿದು ನಲಿದಾಡಿ ನುತಿಯ ಪೂಜೆಯ ಕೊಂಬನೀ ಧನ್ಯಪಾವಕನು !

ನನ್ನ ಮನ ಮತ್ಸರಿಪುದಿದನು ನೋಡಿ.

(ಮದನನು ಗೌತಮನ ಹತ್ತಿರ ಹಾಡುವನು - ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಬೀಳುವುದು)

ಮದನ

ಮರುಳ ತವಸಿ ಗೌತಮಾ ! ಇನ್ನಾದರೆಚ್ಚರು !